[музика] เ [музика] [музика] [смеа] [музика] [смеа] [музика] 55 дена Кочани пулсира во болка и солзи за 62та загубени животи. Дискотеката Полс која ја нарекуваат шупата на смртта, обвина во тишина и црнила, чувана од полицијата е нем сведок на трагедијата на тој кобен 16ти [музика] март. За блиските утеха нема, ниту во солзите, ниту со гневот, ниту со секојдневното одење на гробишта. Нивните чеда ги нема. сакаат да говорат за големата загуба, да ги излеат своите болни чувства. Така велат со споменувањето на нашите ангели сакаме да бараме одговори, но и да живее нивниот спомен за никогаш да не се повтори. [музика] Претрес беше во Кочани, градот Херој, во кој секој секому сака да помогне, кој ја преживува најцрната сегашност и бара правда за да има иднина. Ќе [музика] помине, време за плачења. [музика] Тогаш најтешко срце ќе не може ни да се [музика] пока. Времето за плачење за родителите на Андреј Стојанов нема никогаш да помине. Болката ќе ги пече додека се живи. Нивниот Андреј за три дена требал да го прослави 25тиот роденден. Така поготово навечер кога сме сами како преживуваме ние самите не знаеме. Секој вика борете се и за другото дете. Тоа дете си има една целина, оваа е друга целина. [музика] Дипломиран информатичар, скромно и чесно дете. Мајка му нека кажува шо многу паметен, културен, мислам дека беше добро воспитан и секогаш ми викаше фала мајка што сум ја така воспитала и ќерката и он и двајцата завршија информатика запосли се у една странска компанија у Скопје претставништво Асеко за програмер. Кога дојдоа колегите од Скопје, рекоа ми ако кратко време беше кај нас, година ипол, ама такво дете до сега не сме имале. Таков работник и паметен, културен, воспитан, тих, вреден, сакаше се да знае, се да научи, се го интересираше. Неколку време работи таму во Скопје, а не немаше желба да жи таму во Скопје. Не знам, не го сакаше Скопје, сакаше тука од дома да работи. Прескром, прескром. На секој добро, на секој поштовање, на секој ведрина, секој шо го знае, секој кажал Андреј беспрекорен, чесен, добар ама таа доброто никогаш не знаеше да ми каже нејќам или не можам или сум изморен. Он имаше време за се и никогаш не беше изморен за ништо. До 4ри работеше, после одеше на теретана. Некогаш ќе му се паднеше по теретаната да оде на фудбал да игра со другарите. Преку неделата исто играше со другарчето ш заедно беа у диското. Единствено од другарите шо му се спаси. Четворица биле они на маса. Од тие четворовицата тројца само едно се спасило. тројца на страѓа Андреј Лазаров и нашиот Андре Стојанов да е и Стојанче Стефанов само Трајче Маринковски се спасил пошто он се одма онесвестил оти он е најтака нежен слаб оние другите се сите Андреј Лазаров е фудбалер професионален фудбалер другиот исто се занимава со таретана со спорт исто и нашио сите високи вредни и според кажувањата Он се онесвестил и некој го е познал и го е изнесел надвор, а за овие нашите само сеќава. Вика сите тргнавме заедно у исто време и после вика ништо не се сеќавам. Шо е било у хаосо гужвата некои деца шо таму речеами они кочи надвор вика улават слават помагаат а колку е како е шо е они си она надвор пошто ситуацијата катастрофата кога настанала ние ја разбраме од неговата пријателка пошто он преку дента со неа у Скопје бил И мајка му нека кажува ја. Многу ми е тешко. Другарка му ви кажа за трагичниот? Да. Девојката поточно дето оваа е слика со неа. Седум години беа заедно беа створени еден за друг и она самата кажа дека никогаш не имала ништо лошо од него. Исто и на неа е многу тешко. Цел ден се шетале во Скопје. Во 10 часот ми пишана е штипјанка ама студира медицина у Германија. Пишаме во 10 часот мајка стасавме кај Катија да се набијам едно кафе и ќе си дојдам. Во меѓувреме Андре Лазаров му ѕвоне, јас си дојдов од Скопје, он играше во Скопје за Шку дојди во градот да се виде и пиша ми мајка дојдел си Андреј да ќе одам во градот да се видиме и толку. Тоа беа последните негови зборови, а на Дадада му пишал во еде и 5 ли рече добра ноќ. И пошто он он е така напишал за да не се она секира за него дека он цел ден е во движење и сега па и на диско ќе оде и за да не му се скара. И затоа тука малку ја излажал, кажал и добра ноќ, демек си е дома да не се секира она за да си легне. Јас таа вечер бев многу нешто вознемирена. Не знам шо ми беше. Легнав си, не можев да заспијам. Станав и само шетав тука низ собите. Нешто ме тераше. Не знам нешто да правам, не знам шо. Па легнам, па станам. Во 3 нешто ми ѕвоне Катија. Вика ѕвонам на Андреј, вика не ми се јавува, а не ми е ни пишал дека е дома. Вика во меѓувреме вика идов на телефонот дека диското горе. Јас бро го разбудив него и тргнавме. Накај диското ѕвонив прво на Лазаров и они ништо не знаеја дека сини не е дома. Провериле не е дома и крнавме заедно. Отидовме у кочанската болница. Хаос беше. Кажаа ни дека има жртви ама они се ги знаеле имињата, ама не ги кажаа. Излажаа не. Речо не ги знаеме имињата на жртвите. Јас Томче го оставив тука во кочанската болница. Викам ти седи, чекај тука, можеби ќе има нешто. Ни помислувавме на најлошото мислевме. Не верувавме дека пошто он е одговорен и силен. Штип нема, Скопје нема назад. Штип пак нема никакви информации и почна да ме гриза психата. викам има катастрофа тука чим нигде го нема на некој список има полиција пуно таму стојат у таа пред влезот на таа соба таму починените ќе ги носат и ја носе таа формат на таа слика шо сам на протестите со неа покажувам давам податоци и они викат ќе видиме таму влегна еден полицаец и он снимал искочи одма го идентификувал и боцкааме и државаме и кога дојде мајка му шо да и кажам шо е ситуација со Андреј кажах и катастрофално дека е нестраѓалгал и она се они свисти тука почнаа тука хаос поголем да станува и послем кога дојде она присвест со големо плачање молење се послем цели два саата и некако пошти ја неа да го виде и она знае поточно како изгледал Андреј како ш ми кажа на мене целио комплет здрав прав само вика не дише наш Андриј ништо ние изгоре бил [музика] ние ако има некој душа и срце да ни каже некој што го видел, некој што го однел до болница, дали бил сеуште жив, па таму не му пружиле помош или починал во диското. Од преживеаните има со изгореници, а нашиот син немаше никакви изгореници, а не преживеа. Би сакале да знаеме дали болницата не му пружила помош или не се изборил уште во диското. Дома секој ден тоа го размислуваме. Цело време сме со тие мисли. Како е можно да не се спасил не само тој туку и сите други деца. Секоја сабајле кога ќе станеше јас на работа, он ми пише на месенџер мајка добро утро и јас му врнам добро утро синка и лесна работа. Ќе правеше пауза, ќе ми напишеше мајка на пауза сум. На здравје синка никогаш не правеше нешто без да ми каже само таа вечер. Така некако како мине времето некако осеќаме се како оставени сами на себе. више времето како у заборав да става се, демек се презимаат некои мерки, некои работи за да се откријат настаните, а од друга страна настаните с више 25, 30 години функционирали на црна берза, под рака, со мито, со корупција, со црни дозволи, без дозволи, на сила, со рекет. и се додека не дојде оваа катастрофа. После оваа катастрофа шо и да се праве, да се покушава, да се исправа, не може нашата болка нема да стане. ни он ни другите ни нашата сака да за мене нешто само за да има некоја инекција за наредни млади деца да бидат потребени, попретпазливи за да не ги снајде некоја оваква катастрофа оти ова е незамисливо. млади деца насмеани, ведри, расположени ојдели на диско да присуствуваат на претстава на група таму. А шо да ги снајде, каков пекол да ги снајде то хирушима како да е било 45та да корат живи, да паѓат отровени и тука без огими горе секој ден се повише. што го не знам неописво и на никој да не го сети [музика] кога згасна нашиот неговиот живот и ние згаснааме јас од тогај гледате дворот каков ни е а каков е бил урасната е трева нема цвеќиња нема ништо дома исто така ништо не правам ништо не работам Функционираме како роботи кажано. Точно како машини. Знаеме дека треба да идеме на гропшта и таму и нешто друго обврски ш ги мораме да ги направиме покрај документи пладнина. Па исто ите животот ни мине се потешко и се самите сабаеле лекарства навечер лекарства гледај од нормални ненормални гледај гледај пуно гледај само шо да ви кажа неизмерна е и болката на сестрата на Андреј и додека тагуваат по синот институциите повторно ги шиканирале Последнио пат кога падна, кога и се слуши падна, сите се собраа таму шо беа. Дечко ѕвони на брзата помош, не сакаа да дојдат. Ние однесовме со приватна кола таму до нас со тоа човеко Господ здраве да му дава. мислам дека возеше 300 на саат млекара со сите жмигавци уклучени и со свир раката на свирката и сите се тргааа. Мислам дека за пет секунди отидовме до брзата помош. Кога отидов таму, кога видов двајца доктори, две медицински сестри и сите возила слободни, па у тај момент Господ греше, ама мислев да ги задавам оти они толку она падна губе се и они од таму викат ако е контактира не е страшно демек и ќе и помине или донесете ја вие. и среќа шо луѓето таму изгорени исто колку нас знаат ситуацијата им помага. Јас само ја миев со вода и давав да пиенува. Ставав тука вода и само и зборев бојанче, бојанче бојанче и кога излегов, кога видов дека се сите таму и нешто излезе од мене и викав на сет глас зар сакате и овоа дете да ми го Не ви е срам да не дојдете и не знам за да не направам. Почнав со раката да удирам по ѕидо таму по болницата. Почнав да се тресам и на мене ми се случи. Апелираат ако има малку чувства кај надлежните, барем сега реално и без поделби да го сработат она што се криело со години, иако утеха за нивната болка нема. И затоа одеме на тај марш, на тај протест нешто да се преземе, да се интервенира, пошто овие години се е работило у име на парата. У име на парата до која катастрофа дојде. Тие одговорни лица ш се издавале лиценци, на кој основ се ги издавале тие обезбедувања, на кој основ се функционирале, дека е нивната професионалност, одговорност нема од обезбедување оштетен а не жртва одговорност да имало смисла за живот како ш треба да функционира немало е дово да дојде оти шо кажуват немало исправни противпожарни апарати тоа одма треба да има тука реакција од обезбедување нема го тоа треба да има хидрант вода нема ништо аларм аларм прво и најосновно за тревога нема ништо споредни излази автоматски да се онадува нема ништо а некој дадел дозвола со една врата толку широка голема да улегнат 600 деца и тоа стампедо таа температура тоа е до тоа доведе дел да имало нормални услови, немало е ни до тоа да дојде. Ама у име на парата сега и сега дознаваме дека исто таму со дрога се [музика] дали мајчинската солза допира до оние до коишто треба да допре Не знам тоа да ви го кажам. Само они знаат да ви го кажат. Дали има чувство оти кажах ви на никој не помислуваме а не да му се деси нашата ситуација. ни секунда да биде у наша кожа, а не и додека ќе каца душа и се еден на друг си зборуваме за другото дете да се бориме, да му дадеме шанса оно да функционира како ш треба пошто она е тука овие денови со нас катастрофа колку тагува за брати незамисливо и неа само колку пати ја носиме на брзата помош онесвестува се таму на гробиште паѓа и притисокот вика срце ме стега. Ние шо сме изгорени порачуваме ако имат човечко чувство осет за бару малку осет барем малку барем 1% да имат за наредни од нашата тага да споделат и да работат у име на оноа што е требало да се работи у претходните 30 години за да не се дешаваат у наредните времиња такви катаст катастрофи како ние ш доживеаме оти кој ќе го врне нашето дете која правдина кои услови кога тоа шо е дело најважното правдина суд не 50 не 150 години да судат некој нашата катастрофа штетата е непоправлива и незамелива Ги болат коментарите од дел од јавноста кои прстот за вина го вперуваат кон нив. Никој не ни бил виновен пошто ние лошо сме ги биле нашите деца воспитали. Тоа дете паметно школувано дипломирало со десетка и шо ја да го успитам на 25 години непони. Он е свесен и знае дека и шо оноа што треба основното го немало немало и дојде е до тоа и сега ние ни најмалку виновни нашите деца уште помалку виновни на страѓаа боли реалноста дека внучет андриј нема да држат во прегратка оти кочани испадна како хирушима како нагасаки пред 80 години ш се живи горели тоа гледаме нели телевизија Украина го нема шо се војува шо Русија толку наоружање чуда ова е неопислива катастрофа а тоа е животот ни напиша преку ноќ се ни уништи сета радост ние сме немале право да имаме снаа да имаме внучиња да имат тие внучиња дечиња по нашата ќерка да викат тето или не е ни дечиња да викат Вујче тоа се се избриша дипломска содесетка на време музичка ние сме секако растажани и без и без вие да дојдете иде ние сме свесни за тоа и затоа ја ви дадех согласност и прифанах пошто знаеме на нашата тага и нашата утеха замена нема нема спас ама те така како луѓе да комуницираме да си го кажеме нашиот бол нашата тежина а инаку утехата е таа голема благодарност од ваша страна. Тоа е од Андреј кученцето шо ни остана како манет по сеќавањ нашиот [музика] син враќање нема. Тоа ни е [музика] судбина. Време ќе [музика] помине. Време за [музика] плачење. Души ќе прозборат, некој ќе дознае каде [музика] погрешивме. Време ќе помине. време [музика] заче. 18годишниот Љубомир Игнатов бил гостин во пул скобната ноќ. Дури по 40 дена смогна сили да се врати на секојдневието, но траумите остануваат. Тој сведочи за чувствата на младите. Болните сеќавања се врежани во нивните животи. вели дискотеката Пулс беше единственото место за забава на младите во Кочани. Па единствено дискотекани у крајо и мислам дека многу и порасна пораснаа таму. Искрено и ние бевме често таму. Цела година сме таму. После работа ни беше на некој начин како место иност социјализација. Секој ш отиде отиде таму за забави за нешто убаво и никој не ни у најмала рака не ни очекуваше нешто тоа. Никој пат не сме ни помислиле нешто такво. Млади сме. Бевме прво во средината на дискотеката, таму ни беше масата, ама еден познаник видевме и не однесе една шанко шотови да пиеме и тоа не овозможи да бидеме на некој начин поблиску до излезо. И ние ш сакаме да кажеме буквално тие шотови ни го спасија на некој начин может заради тоа што Шанко беше релативно блиску до излезот. Љубомир сведочи дека за момент се откажал од борбата да преживее кобната вечер. Откако се спасил, смогнал сила да им помага и на останатите. А ние ш бевме така по средината и по шанковите се заглавивме у стампедото. Сеа некои поминаа со полесни последици од стампедото, некои со потешки. Конкретно ја бев скроз доле со лицето на земјата буквално и врз мене имаше многу луѓе. Не, не, не имам претстава колку имаше врз мене а луѓе. Не знам дали беа мртви или живи, ама во еден момент се насвестив, не може веќе да издржам и притисок и сега и се откажав и на некој начин бев среќен што нема нема да горам. Имав само мала изгореница на лицему. Тоа брзо поминаа и поткажав се буквално од животот. Викам добро е шо на овај начин ќе завршам шо нема да горам или нешто слично. И у тај момент некој ме извлече. Некое време бев без сознание. После едно мое другарче ме врнаа на некој начин у живот да се врм у реалноста на старната слика. Тое се после некои десетина минути и после тоа се прожив во помош колку што можев на некој да помогне. У болницата помагав повеќе и таму мислам дека имаше многу похаотични и поцрни слики отколку дискотеката. Не знам. Болницата беше стварно ужасна. Тој не ги крие болните последици од 16ти март. Работам сега прв пат после 40 дена. После подолг период животот мислам дека Кочани ќе се дели до трагедијата и после трагедијата. Некој пат нема ништо да е исто што имаме сите многу загуби. Така да никој пат нема да се врне таа нормала што сме ја имале и тај дух и таа позитивна енергија. Ама колку толку ќе пробаме да се научиме да живееме со тоа. Мхм. Мислам дека секој пат ќе остави трак трак целата ситуација за нас и на нашата возраст конкретно има една многу голема парцела од животот што нема никој пат да ја проживееме само поради оваа случка. Ќе треба многу време додека успееме да ја нормализираме и страстите и емоциите. Мислам дека уште сме многу во шок ради тоа што буквално секоја вечер легнуваме со спање, ни текнува на тие помисли и надеваме се дека е само сон и дека се ќе помине и дека е некој кошмар, ама реалноста е друга. Конкретно сум и волонтер од Супорт Кочани. Нашата визија е буквално да направиме на некој начин како реинкарнација на градот колку е тоа возможно да го врнеме некоја нормала. Тоа ќе биде многу тешко, ама да го гледаме ова на некој начин како нов почеток, да пробаме некоја нова страна да отвориме за ова гратче. Неговата партнерка за матура е меѓу загинатите. Овие млади луѓе кои бираа облека во очекување на најубавиот настан се откажаа од матура. Немаат срце, сила ниту желба за слабење. Имам конкретно и школска ш требаше да ми биде партнерка за матурската. Ти си сега четврта година? Да, четврта година. Ќе правите матура? Не, не. Тоа ни е не с способни, не ни имаме желба. Тоа не сме ни помислиле после оваа трагедија и на тоа не е не е човечно според нас. Хм. едногласно го размислуваме тоа и мислам дека правилна одлука донесеме. Загубата е преголема и плус што се повредени уш молиме се за нив само да бидат најдобри и кај нив патот на рехабилитација ќе биде долг и тешко тешко ќе биде и лекувањето и управувањето, а после тоа и нивната психолошка помош ќе биде многу потребна. Дали сметаш дека има доволно средства и дали се заинтересирани сите за да помогнат или веќе спласнат тој интерес? Кај некои мислам дека е спласнат интересот. Мислам дека некои уште не ја ни знаат самата сериозност на целиот проблем. Луѓето помагаат ама средства некој пат нема да бидат доволни. мислам мислам дека ќе треба се повеќе и повеќе донации додека не се врне додека не се вратат сите дома живи и здрави заради тоа што кај него ќе драви до пола година целиот процес многу ќе бидат изложени на пластични зафати за пластична хирургија и слично љубомир упати порака да се говори отворено и да не се заборави трагедијата мислам дека конкретно секој треба да има реална слика за тоа што се стварно случува и низ ш се имаме поминато мислам дека има многу луѓе што се многу полошо осеќаат и чувствуваат од мене и дека треба да бидат и они ислушани. Мислам дека ќе олесне и дека целата ситуација не треба да биде у најмала рака забравена. Мислам дека треба да се зборува кога ќе се чувствуваат безбедно и сигурно да можат да разговараат за таа тема. Кочани е лекција дека не треба да заборавиме на сплотеноста и заедништвото. Мислам дека ова ќе ми биде една лекција дека треба па да ги изближи сите луѓе заради тоа ш малку ги занемаривме правите вредности. Ова нека биде на некој начин нов поттик да се зближат луѓето заради тоа што сите се оддалечивме еден од друг претерано многу и мислам дека ова може да биде поттик за да ги врнеме сплотеноста на народот и на блиските. Едноставно да се сакаме. Враќање нема. Тоа ни е [музика] судбина. Време ќе [музика] помине. Време за [музика] плачење. Души ќе прозборат, некој ќе дознае каде погрешивме. време ќе [музика] ние за среќа многу брзо забележавме дека дека нешто се случува. Видовме го поради тоа шо бевме напред добината и на нас ни се за искрата фана одма кај мене над главата и у секундата ние тука се снимаме, пееме беше многу забавно и само ја дигам главата и гледам над мене е веќе пожар. Ама лошото у целата ситуација беше шо се случи баш у диско и шо имаше доста ефекти и поради тоа пожарот изгледаше само како ефект. Значи прво се осети топлината од пожарот. Пожарот самиот по себе не се гледаше и само ја дигнав главата и видов дека горе и викам на другарките излавајте надвор и у тој момент не се знаеше шо ќе се случи. Они викаат абе знаеш ќе го изгаснат нели океј е не викам излавајте излавајте одма надвор поради тоа што јас сум помала и реално ако заглавам у таква ситуација мислам дека нема ни да излезам и а тргнавме со другарките за среќа и мислам дека ние сите ш бевме баш пред бината поради тоа ш влезо е право од нас тргнавме накај влезо страните заостанаа и не сфаќаа што се случува И дури од таа момент они го видоа пожарот и почнаа сите да излават и веќе кај кај тоалетите и кај вратата се направи стампедо и а ја веќе заглавив. Мислам дека со сите мои блиски ш разговаравме веќе тука ни се губе меморијата. Знам дека сите се трудеа да викат нели не се буткајте ќе биде се во ред, ама у таа ситуација од позади веќе имаше страшна топлина што се осеќаше и секој гледаше да нели да се спаси. Тука некаде у близина ми беше паркирана колата, јас се упатив на тај дел и случајно од позади зад мене а почнува некој да вика помош помош. Јас се вртам, гледам го тоа едно многу блиско другарче исто лом црно фацата, рацете изгорени тука кожа му ви се сфаќаш, панталоните му беа смкнати. Викам, шо биде брат викам шо се деси вика изгоре живи. Шо бе викам збореш? Викам ајде нели а појдувај викам на нали пошто од таа ситуација сме ние сите у шок викам нели а ќе одиме да тражиме помош ќе ти качам у колата и ќе те носим и у меѓувреме од таа страна дојде као полициско возило ја ја стопирав викам качувајте го дето у колато носете у болницата он кога рече дека тоа не е нашаност ние нели а не сме должни да ги однесеме за до ова до болницата Викам не знам шо да кажам и брзо имаше тај друга колега вика молам ти се брат вика носетите го ако имаш кола вика носи го брзо вика оти гледа изгледа голема ќе биде викам готово ајде и одам сфаќаш качувам го колата не ми беше заграена било шо возам у болницата ја бев втора кола шо бев таму излезовме најдевме се ние шо можевме да се најдеме а и следниот момент само ш помнам како онаеднаш доаѓаа пакети вода. А тоа беше уште многу рано. Ние помеѓу првите излезовме и ама одма се случи да да видиме мртво тело. Уште у првите моменти макар уште не сфаќавме нели дека тоа е тоа. мислевме некое онесвестеност, шок, пијанство, нели не знаевме каква е ситуацијата и тука ми е па малку у магла и у следен момент само помнам дека баравме дел од децата шо знаевме дека се унатре ѕвоневме сите подругари нивните телефони ѕвонеа до крај а повредените се носеа надоле беше страшна гужва и јас и а другарката Одевме да да најдеме едно дете и веќе почнаа одското да ги изнасат сите тела. Ние у тој момент не знаевме дали се онесвестени или не и само ги ставаа на земјата за да ги однесат и другарка ми и медицина и ние двете одевме и проверувавме го пулсот за да видиме дали можеме да помогнеме на некој. Е сега не можеш да сфанеш по топлината, оти сите беа врели, сите беа топли, ама немаше немаше никој со пулс. И у тај момент забележав дека дојдеа одма дечки шо знам дека се у Црвен крст. Они они си биле дома исто и деца а шо се у армијата и они се биле дома. голем дел од родителите дојдеа и едноставно беше страшна паника, ама ја у текот на вечерта бев многу совземана и моментот кога се срушив а беше кога ја видов другарка ми дека е жива. А прв пат бев благодарна за [музика] нешто. Цела вечер а се тешевме, проверувавме се, дававме вода, дававме палтиња на кои има потреба. Ама кога видеш дека после такво нешто, дека некој шо го бараш, уствари цело време си викав телефонот и испаднам. Ќе се јави, ќе се јави, ќе се јаве. 100 пати 100 пати ѕунив и у моментот кога ми кога ми рекоа Ана едно девојче те бара и толку мислам дека дури тогај крхирав викам добро е направив се ш можам најдев ја неа фала му на господ шо шо е жива повредена е битно е жива нели и а после останавме продолживме да се јавуваме по родители, па се трудевме да се совземеме од целата ситуација. Дојдоа многу луѓе ш помагаа. Најискрено многу сум благодарна и од целата ситуација добив малку надеж. Надевам се дека нешто ќе научиме, ама а добив надеж поради тоа шо у тај момент не бевме тинејџери од исти град. Никој, никој со никој веќе не се мразеше. Никој немаше лоши чувства спрема никој. Едноставно сите гледавме да си помогнеме еден на друг. Јас се паркирам, спаѓаме ние т четворовица спаѓаме од колата, одиме у болницата како сега пред очите да ми е улаваме у болницата и го уседнуваме ова побреното момче. Викам седи тука јас ќе ја отворам ова да викнав доктор викам одма ќе нели да реагираме и сега како вратата оваа тука шо ми е затворена ја само бутам вратата унатре го гледам тоа средношколското другарче како он седи у фацата скроз црно викам шо биде викам брат требаа ми околу пет-шест секунди да го нели да го препознаам вика и он истата прикаска вика изгороме живи брат вика ова не знам вика шо ќе се дешава и од тука само вика Викам него оди седни тука нели на друго столче оти конкуш кога стана видев го исто на рацете беше лом изгорен таму имаше у меѓувреме дојде и една медицинска сестра мислам дека е не сум сигурен со нас и бевме ја братучет ми женската и он и тука му ја пружиме на него помошта на тоа друго дете ние ш го донесеме па други му пружат и нели поливаме ги со прво почнаме со чаша вода да ги поливаме а после најдеме легенче и со легенче ги поливаме и овај момент тука додека целата ситуација се случува кажав му на братучет ми на женска ми вика вие седете тука помагајте и на децата јас викам морам да идам да се враќам да донесам луѓе и пам едно другарче само одеше и од позади слушаме помош завртуваме се она беше по рацете изгорено облека облеката му беше изгорена го земаме у б врчет ми беше со колата беме втори болници што стигнаме и таму кога доме бевме јас братучет ми и неговата девојка тоа детето изгореното останаме дето изгореното ја и б и на братчето ми братчето ми девојка му братчето ми он враќаа се до диското донесаа повредени со колата ние го легнавме у болницата и го легнаме имаше веќе два тројца и на почетокот беше смирено немаше толку нападна улаваците на еднашка и имаше таму уш некои повредени кажуваа дека и е топло се жедни и вода таму и нешто беа спомнали оч у Црвенкрат со она беше и оче немаше физиолошки течности со ладна вода и порно немаше шо друго за да не се да не се качи температура и да не се онесвестат и само у колата на брчетка ми девој на брчета ми девојка му кажаа ако имат метален сает гривни тоа се да тргаме од ш топли плината може да се залепе и после многу потешко ќе биде да се тргне. Тоа ја уште одма почна на тоа другарче што тргнам у саат гривни сите тие работи беа по раката. Они беа многу топли пам не можеше да се изваде беше толку беше топло прстите како не ги осеќав од топлината и кој ко доаѓаше у диско у болницата ааа ладна вода и дававме да пијат оти немаше и за по изгорениците физиолошки работи стававме пам имаше таму едно дете блузата му беше изгорена не можеме да направиме ноичка немаше ноичка у болницата требаше да му ја кинеме блузата од телото и после тоа знам вода нешто беа одемале беаше заточили ама после тоа многу беа нападнале сите деца имаше да сите со коли кој ко доне донесе донесат ги со колите и пам тај полицаец од Пробиштип го беа донеселе у кола беме го изнеселе од колата и имаше многу онесени ш ги веќе донесоа и немаа мислам нема не викаа дека немат плус и пробуваа да ги да направат реанимација у болницата. Кој имаше доволно лекари? Мислам дека не. Отпосле беа дојде. Мајка ми беше има средно завршено медицинска сестра. У тој момент кога беме у вече у диското Јане бев со колата и не знаев на кој друг да ѕвонам и јас севи на мајка ми за да дојде мош да помогнеше она колку толку знаеше. А ко дојде и мајка ми она беше кога виде сликата стварно лоша слика беше тој момент само доктор излегнаа дали може некој да носи за Штип ја викам мамо дај порано ние да однесеме отколку тука и ти да седеш да гледаш овоово ама викам сигурно ќе има уште повредени шо мора викам транспорт да се организира да се обезбеди да се да се обезбеде и дру а само шо ќе излезев нели пред да излезам гледам почнува да доаѓаат луѓе додека беа нели само изгорени или опрлени на фацата почнаа после тоа дава да донасат и онесвестени и дел од децата имаше и шо се мртви и оттука јас се качувам у колата а возам назад за до диското качувам а нели колку сум можел а качувам пошто бев ја и уш едно дете шо го најдев таму случајно ш стоеше викам андриј се викаше андреј викам дојди викам ти со мене пошто вика мора некој да има од позади нели ш ќе му ја фиксира главата да не си ја убие и од таму а бевме неколку пати однесеме неколку деца у Кочани и тоа последното знам а дека оно беше така исто несвестено викам ка нели качувајт ќе го носи викам ко нема да го носам викам ставајте викам ќе одам и у тај момент кажува полицаецот вика нема вика носење веќе укочени пошто преполн на болницата носете ги за Штип И тај транспорт беше ми последен ш го однесев до Штип и се врнав и тука веќе беше околу 5 саато мислам не сум сигурен само контактирав со тие ш беа у болницата викам шо каква е нели ситуацијата да доаѓам нели треба ли да донесеме вода ќебиња било шо пошто гледавме ние и статуси дека има објавено на фејсбук а од потребни материјали вика ако имаш вика ќебиња се ш имаш туби вода вика до нас и вика одма вика нели да ги покриеме децата оти они иако беа топли рани шо и е истурено на вода после оладат и тресат се целите и од тука се ш имав а кај мене се земав и однесевме директно у болницата и тука веќе пошто видев дека е на некој начин по стабилизирана ситуацијата у дело регулира се сообраќај гледаме дека деца се праќаат а за нели Скопје кој се праќа за Штип тука вика Не не пуштаа веќе додени за Штип. Знам беме носиле. Ја бев носили братчето ми он беше дел за Штип бевме носили повредени после туку се враме во болницата беше се веќе смирила ситуацијата. Имаше дово и доктори и полиција и води и се беше донесено тога. Мислам дека после овој настан нема шанси да да ги изгубиш тие луѓе од од животот. Едноставно ние веќе сега е веќе после еден месец, ние функционираме, одиме на работа, секој секој си го тера својот живот, ама едноставно тоа е нешто шо сите ние го имаме помина заедно и сега како кога се погледнеме едни со други. Знаеме едноставно со со погледот се разбереш кога речеме е добар ли си тоа не е обично добар ли си тоа значи стварно ме стварно ме интересира кажи ми дали си вознемирен кажи ми како се осеќаш не е веќе обична реченица што сме ја кажувале од култура утредента добив добивме околу 6 саат 7 сабајле повик од Црвен крст дека не повикуваат на на помош пошто што утредента беше исто така многу тежок момент на којш ги соопштуваа децата кои биле починати, кои се повредени, не се знаеше сфаќаш, нема евиденција. Дури и лицата шо беа а заложени за обдукција, они вика покажувајте ми ги лицата на телефон со слика, ја ќе ви кажам на вас дали е вика повредена или почината. Шо не можам ни да замислам на тие родители ш се случувало тај период, у тај момент. И тука пружиме помош колку шо треба. Максимум све сме давале од себе. После тоа тука вечерта имаше знам палеа се свеќички у парко бевме и таму после значи на сите денови колку ш можевме ние да пружиме и како обични граѓани од Кочани и како волонтери на Црвен крст колку ш можеме да пружиме а можност и помош на сите деца. Првите денови ни спиев, ни јадев, ама тогај се подобрува и ситуацијата моите родители загрижени се секако сеуште за мене ш е присутен. Ја исто како и сите други имам имам многу чувства грижа на совест, гнев да мислам секако и вие како што забележавте имам јас сум човек што си ги искажува емоциите едноставно не можам да ги прикријам. За тоа ми помага кога зборувам, ама у текот на првата недела ми беше прво бевме у шок, изгубени бевме. Едино разговаравме тие ш бевме заедно у несреќата отиќав се дека никој друг не може да ме да ме разбере. Мислам и вие исто ш тука знам дека нели сочувствувате со нас, ама никогаш не можете да разберете нели шо сме поминале. и бевме заедно тие ш ја поминавме заедно таа вечер и после ми многу помогна кога бев на психолог имав многу различни чувства ш не знаев како да ги искажам и а мојот психолог едноставно имаше прави зборови ш функционираа за мене тешко ми е значи тешко ми е и на мене како ш и на многу други а и луѓе и родители на коиш и се повредени починети деца. Не можам да ја замислам болката они шо ја нели имаат. Мада, мада нај на мене најголем а најголем дел шо ми помогнаа у овај целио процес е разговорот ш го имавте така со луѓе ш си ја имаме претскажувано целата а случка ш се случувало особено моментот ш доаѓав тука у супорт Кочани со тие луѓе со таа енергија едноставно многу полесно го пребродив на некако мислам Мм препротив. Не е уште тоа пребродено, ама на некој начин многу полесно ти дојде. Оти тука ако плачеме ќе плачеме сите заедно сфаќаш? Праиме муабет сите заедно е те оставаме. Не се остававме еден со друг сам цело време се опкружен со луѓе. Неколку многу по по на неко таков начин го минав тај целио процес. После два-три дена требаше нешто на проверка да идеме и не можев да улегнам унатре у болница толку шо оти сликата ми се враќаше и секој пат ко оти мирисот на кожата изгорена е многу лош и секој пат кога се ко се сетам нешто слично од тоа ме врне на таа слика од болницата. Сите сме луѓе и сите различно нели реагираме и различно ги пребродуваме овие моменти. Мада кај мене лично можам да кажам дека колку повеќе зборам толку повеќе ми полесно ми е едноставно на мене. Имам внук и првата недела кога одев кај нив на гости а срцето не ми даваше да го допрам оти она една годинка јас се осеќав за гадно како личност од се шо видев и се ш слушнав и немав храброст да го допрам. мислив дека ќе го зацрнам. Некако многу е чудно чувството, ама едноставно шо нешто шо беше внатре во мене. И дури после кога бев на психолог ми помогна. Она ми објасни дека ја не сум зацрната, дека уствари тоа е нешто шо сум имала храброст да го направам таа вечер и дека она го кажа со зборовите ти сите ш ги имаш допрено и ми ја имаш дадено последната прегратка нели и мислам дека стварно мислам дека сите треба да идат да си ги искажат чувствата дури и со нас да разговараме сега Има деца шо цело време ги пуштаат од болница на сите и пишав слободно дека можат да разговараат со мене. Ние го тоа веќе поминавме. Еден месец поминаа. Ама сега сега сме спремни да се врнеме па назад на таа вечер за да и помогнеме и на нив да го поминат тоа. Они еден месец беа исклучени од реалноста. Претходната недела дознаа кој е почина од другарите, кој е повреден, кој е тука, кој не е тука. Така да, наша должност е сега да собереме храброст, да се врнеме со нив. Тоа една од причините заш јас сакав да разговарам ш повеќе и да одам на психолог да се советувам оти нејќев да дојде ред јас пред другарка ми да плачам и да ја растревожувам неа. Имам разговарано со неколку родители. Прво со тоа детето јас шо го имам а однесено у болницата. Он се лекува у Словенија у Љубљана. Он на почеток бела му ситуацијата многу критична. Така нели добив информација од неговите родители пошто многу се надишал чат. Не му биле толку вика страшни изгорениците колку ш надишан чат и уште не се знае вика шо ќе биде. До тука е медицината, од таму натаму ти вика се една Господ како е оставено така и после да речеме околу три недели, четири месец време гледам седам а излезен на телефоноз муабет исто другарчиња гледам ѕвоне ми родителот на видео камера ја викам ја претпоставувам се шо ќе се нели случи и само го гледам и вика шо и само вика фала многу вика ради вас двајца сум вика жив и тука сум моментално и втор живот ми вика лошо ми го додете многу детето таа ми е како да кажам некој начин претходните денови ш ги имаме добивано дека децата се кои починале нели имавме плус а кои и се влошува ситуацијата ова ни беше како една јака порака вика ајде нели ќе оде се на добро како потег многу луѓе помогнаа Таа вечер јас сум била доволно присебна да го направам тоа. Имам другарка којаш доби паничен напад и беше доволно присебна да се тргне. Она од таа момент кажа ја не можам да помогнам у оваа ситуација ќе идам да се совземам. Тоа беше од помош поради тоа шо децата шо ни беа способни да помогнат физички и јас не помогнав физички. Немам нели немам сила јас да извлечам некои како шо имат машки поголеми нели. Ама секој ш беше доволно свесен да се тргне да подаде вода даде да даде палто да префрли некој до болницата. Сите помагаа. Мислам дека тоа е основна граѓанска должност што ја имаме и како ш ви кажав таа вечер немаше веќе блиски или далечни. Едноставно секој сакаше да помогне на некој. Многу испадна. Од народот за народо ние си помогнавме највеќе и ден денеска сме сите у контакти и гледаме да си помогнеме. Јас лично не знам дали би го искористил таа терминологија херој поради тоа ш мислам дека секој обичен граѓанин на ова општество би реагирал на на овај начин. Но видовте дека практично полицајците не реагирале на тој начин. Да. видов дел од полицајци шо не реагираа на тај начин, а имаше и дел на полицајци шо реагираа на тај начин. Значи има сега јас ааа како шо како ш секој човек има нели некое а слабо срце на некој начин да го каже и можеби тај притисок цел не може да го издржат или целосната ситуација може е некако нели да ги фанеш па за разбирање ама мора не знам како викам у тај момент не би прожил викам помош викам човечки е да му дадеш помош ја не ми треба на мене униформа форма за да улезам да ги да помогнам на децата. Тоа е не знам. Така да ако има некој херој тоа би бил градок како целина поради тоа шо родителите се херои шо шо изгубија деца, другарите сите. Мислам дека сите сме херои затоа шо се трудиме да продолжиме напред. Едноставно како општество знаеме дека животот не може да застане и и мислам дека градо е самиот по себе херој затоа ш се издигна и и се направи некоја ваква организација. Исто фала ви и на вас и на сите други шо шо ни пружите поддршка константно. Тоа се стварно се многу осеќа. Ние не бевме и уште не сме у можност да не сме сите способни да одеме да протестираме, да маршираме и и многу ни значи шо од другите градови беа солидарни со нас и го искажаа својот револт спрема се што се случи. Така да не можам да кажам дека ние сме херои. Мислам дека секој човек е херој затоа ш многу луѓе помогнаа. Дали мислиш дека има правда за ова што се случи во Кочани? Пробува да се има, ама не верувам дека тие ш треба да бидат казнети дека ќе бидат. [музика] Време ќе помине време за плачење. Души ќе прозборат, некој ќе дознае каде [музика] погрешивме. Време ќе помине. [музика] [аплауз] време за плачења. Тогаш е најтешко срце ќе не може ни да се покаже. [музика] Обраќам се до големите луѓе на оваа држава, до тие луѓе ш ја држат оваа држава. А уште што треба да ни се случи на нас у Кочани за да се освестат дека тај град постое? Па толку ли толку ли брзо не забравивте бе? Пред некој ден си дојдоа деца од Кочани ш немат прсти на раце. Чи пуштени се од болница немат прсти на раце. Ти деца ќе немат цел живот раце нема да има цел живот раце. Па дај ако ништо друго барем на тие деца да да помогнеме. Толку ли брзо не забравивте на нас од Кочани? За шо тај град овие 30 години никој ни никој пат не бил битен. Па дај ова нека биде пример да направиме нешто за за тај град. Наместо да се отвараат такви нелегални дискотеки, нека направат нешто у Кочани. За за шо ќе има тие луѓе таму да живеат. Нека направат некој културен центар, спортски центар, нека отворат некое градско кино, наместо децата да одат по текви места да се глупират таму, ќе одат у киното, ќе си гледаат филм и не сме арни ние веќе у Кочни не сме арни. Разберете не треба да се направи нешто за за тај град. Ова се деси нека биде поттик тај град малку да заживее. Затоа ш ако ништо не се преземе работа ќе оде на многу полошо. Мора нешто да се преземе за Кочани за да имат за да има тај тај народ да може да живее. На мене ми загинаа пет другари. Пет другари ми на мене загинаа и некои ме питат нема ли да те биде страв ш ќе бидеш врзан. Јас сам секако духовно сам врзан. Духовно сум врзан. Нема нема шо да правам и ја дека да одам. Мора да живеам у тај град дека да одам да живеам. Мора да живеам у тај град. Мора да направам нешто за тај град. Бев пред две години у Хрватска. Работив таму на морето, не може да се уклопам у таа држава. Значи ја мора да живеам у Кочани. Затоа мора нешто да се направи у тај град. Да има ние да живееме. Надевам се дека ја слушнаа сите мојата порака. Како стоите со донации? Дали донираат сеуште граѓаните? Дали се помага? Бидејќи секако има последици коишто последно време малку се намалија донациите. А на тие деца ќе и требат многу пари. Само на едно дете знам дека му се потребни ракавици за рацете и за нозите. Една ракавица 1000 евра. Значи само за ракавица него ќе му требат 4000 евра. А како што гледаме државата тие пари нема да ги обезбеди. Иако ништо друго барем на тие деца да се соберат пари. Каков живот ќе живеат тие деца ш се осакатени физички? Каков живот ќе живеат? Барем да се помогнеш за тие деца. Не. Од кого очекувавте најголема поддршка? Не ја добивте. Од главните луѓе на оваа држава. Они си они си знаат кои се. Луѓето ја водат оваа држава. Луѓето диктират како да се прави ш да се прави оваа држава. Раната кај родителите никогаш нема да зарасне. Револтирани со солзи и лелеци. Лути се и на дел од полицијата, обвинителите, а особено на газдата на пулс Дејан Јованов Деко. Се сеќаваат на просторот уште пред да стане дискотека. Најборбените деца починаа. Тие ш се бореа да излезот. Не се знаеле душички. За таа јаглеров моноплит. Сите научиме сеа научиме да зашто тргнал онај ѓубрето деко таму тие што се тајму остров дај нема имеј магазин беше со се опремени со тепе апарати и со се живо и диво и за парти пожар и и за вода имало се ставено ама он ѓубрето тргнало и се и кога е дојдело ред кога улегнал газдата на магазинот понапред викало ова е гробница тука направено баш гробница испадна баш и оно стварно гробница испадна стала на смртта Сеа сеа научи име ама не најаве дека коментари има зошто бе да ги пошта ула ако знаете дека е штака па еве детето одеше мо највеќе у трговски и у трговски има девогради од кај да знам и у трговски има дроги мислиме има институции институции ништо нема институции треба децата се нама кривични за неделе случајно таа вечер само нашите невини деца ја платија сцената на ова држава тоа е најжално 42 дена поминаа, не можеле да соберат докази. Јас ќе и помогнам. Еве ние ќе одиме, родителите ќе и помогнеме. Ние ќе ги понасочиме, ќе знаеме кои се ние веќе. Ако не можете да бидете обвинител пие друго. Е така. Полицијата сама да седне да пие кафе. Ништо друго нема ништо. Не сме ни безбедни овај град. Оваа држава скапана. Не со исклучок на некој полицајци. Со исклучок не сите со мал и со мал исклучок. Да. За секоја работа има луѓе ш ќе вршат. Полицијата ги обезбедува градските гробишта во Кочани. Велат дека сите се знаат. Алармираат до старешините за поединци кои се дел од структурите на полицијата. Понеде кај гробишта ќе обезбедува децата. Идеше ми се таму да го закопам ѓубре. Не ми го спомнува. Коцкар пијандура. Никако. Омисли дека никој не го знае. Татко му едно време беше таков. Сега и он е таков. Сите ги знае. Сите ги знаемем. Само ш нема шо да и праиме. Полиција два саата напред да стојат да чека. Ама чека за шо се стоја. Ако не обучен за шо не е пуштил некој да се обучи? Зашто не се гледале обезбедувањето колку деца влегуваат? 250 унатре 650 ка продавачот на картите се брат му на мостурума за шки ама шо ги обучуваат на тие обуки за полицајци како да пијат по кафиците таа вечер од полиција од обезбедување од мозгрумо од брат му сите па после нанатака инспектори и министри сите убедени се дека нивните чеда ја платиле цената на човековата лакомост и не наситност од далеку се јават тај тај број носиме панталони тај тај број носиме палтиња тај тај број носиме кошули излегнаци со пуни мушанки епа единоден конфекционер у цел град не е давал ништо и на човекот нонстоп му казни праќаа нере врати може они да си однесат алишта гардероба да и сошијат за без пари се да им само да пробат они по буди креати по буди им ги така даат парињата и панталоните коментарите со кои им ги обвинуваат мртвите чеда им се сол на раната сакали да отидат на ден кај не се ништо погрешно направиле рече не на една полицајка она вика децата шо се држиле таму ти мори викам на 20 години дека викам оди дека оди викам за се децата кри деца криви мисли да ја фани преку џано да ја исфрла работа отворија шо е тоа можеше сека да се случи они само работа не отворија от работа и била отворено тоа можело секаде да се случи не само тука браво браво Епа нашите деца ние ги одгледавме и чувавме за да они ги убијат. [музика] Овие деца заслужуваат правда. Гледајте убаво запомтете ги ликовите на овие млади убиени деца. Овие деца заслужуваат правда. Гледајте убаво запомтете ги ликовите на овие млади убиени деца. Овие деца заслужуваат правда. [музика]