Се што ви треба за да блесне вашата прослава ние го носиме со себе. Од првиот залаг до последниот аплауз. Папас повеќе од 20 години создава настани што се паметат. Гурмански менија, комплетна кетринг услуга од храна, пијалоци и прибор до маси столици, инвентар. Секогаш по пристапни цени со екстра услуга и највкусна храна од избрани состојки. Време е да уживате на вашите прослави со нас. Кетеринг сервис папас. เฮ прислушкувани обвинители сушта завари Започнува претрес Соландов поддржан од Пелистер трка свежина што трае. Јака нова, енергија од суплементи Браво кафе, совршенство со секоја голтка. Goodчер, магични вкусови на чаеви од природата. Со нас се и Dream Living идеи и изведби за совршен дом. Дема Парк Resident повеќе од комплекс твојот нов дом. Евана информирај се, испланирај заштеди. Аутовелт светот на најдобрите автомобили Моликс премиум мобилара ресторан Дион. Кетеринг сервис папас. Започнуваме за кратко. >> Среда 21 чат, нов претрес и можам само да ви се заблагодарам што и денеска сте заедно со нас. Навистина ни значи вашата поддршка и тоа е основната причина зошто постои овој проект и зошто овој проект со сигурност и ќе продолжи да постои. Односно иако сме при крајна сезона веќе уште сега можам да ви најавам четврта сезона на претрес сигурно ќе има. Ви благодарам на поддршката и ви благодарам на сите коментари коишто ги оставате затоа што сте од сам старт заедно со нас и тоа константни гледачи коишто не почитуваат, коишто знаат да искритикуваат аргументирано и коишто знаат да не дополнат кога ќе згрешиме. И секако добровечер за сите нас коишто живееме во држава каде што буквално не можеме да се справиме со 30 крави во Крива Паланка. Не можеме да затвориме пешачки премин на битпазар иако е нелегален. ќе го направиме ако треба да биде и легален, бидејќи така е полесно на линија на на помал отпор. Добровечер за сите нас коишто ако ништо друго знаеме дека живееме во држава каде што некој може да наплаќа билети за на за влез на локалитет каде што практично не смее да постои ниту ограда. Полицијата вика оставете сега ќе решиме понатаму бидејќи во моментов не можеме. Добровечер за сите нас каде што буквално граѓани ловат педофили наместо тоа да го прави полицијата. Односно живееме во некоја реалност којашто е дефинитивно многу сурова од повеќе причини меѓу кои и овие. Бидејќи ако дојде ред да си ја земеме правдата во свои раце, дефинитивно е нешто многу многу погрешно. Поздрав до Сидни, поздрав и до цела Македонија и се надевам дека овие неколку работи ќе бидат само поттик да се сменат работите кај нас, бидејќи ако ова ја едиктира реалноста во која живееме, тогаш истата е многу сурова и тешка, а реална и никој не би сакал да живее во таква реалност којашто ние ја имаме. Има и доста позитивни работи, но за позитивното ќе оставиме веројатно за некој друг подкаст, бидејќи помина една ипол година од најголемата трагедија којашто ни се случила во поновата историја. Тоа е а трагедијата во клубот Пулс и ние не престанавме да зборуваме за таа трагедија и затоа решивме при крајот на оваа сезона одново да посветиме емисија на оваа трагедија, да видиме до каде сме, да видиме зошто сме до таму и да видиме како тоа планираме да заврши. Да видиме дали смрднале работите од мртва точка, односно дали ги менуваме работите. Ако се вратиме една година наназад, слушнавме многу ветувања како ќе биде подобро, како ќе ги екипираме, не знам дури и брза помош и пожарна и како ќе вложуваме и правиме. Е тоа дали е во пракса или не ќе покаже само времето. Направивме една година потоа бевме и во пожарна, бевме и во болницата во Кочани, а пробавме да ви доловиме од прва рака се и на крајот вие сте тие коишто треба да судите. Да, верувам дека токму ваквиот систем ве натерал да си заминете од татковината. Ги читам вашите коментари и навистина ми е жал што е така и се надевам дека наскоро тоа ќе се промени. Барем пак ќе кажам да мрднеме од некаква мртва точка или пак да не се доиселиме ние коишто останавме тука и коишто веруваме во подобро утре како за нас така и за нашите семејства. На самиот старт знаете дека секогаш ве запознавам со спонзорите. Знаете дека тие се оние коишто ни помагаат за да можеме да опстоиме. А право кафе, Пелистерка, днејчер чаеви се оние коишто сакам од старт да ги издвојам и да ви кажам дека Дема Parkс пополекано сигурно ги распродава станбените објекти коишто ги имаат во населбата Бардовци во општина Карпош. Знаете дека квадратурите се од 54 м²ва до 134 м²ва. А побрзајте бидејќи колку што јас знам имам уште десетина 15 максимум мада мислам дека се веќе десетина станбени единици слободни бидејќи локацијата е перфектна а цената исто така може да ги најдете на контакт бројот којшто е испишан на вашите екрани денеска како што и самите знаете а дека и нема да дозволиме да се заборави апропо коментарот пос којшто е последен знаете дека ќе зборуваме за пулс ааа не знам веќе Многу ми е тешко на пуште од самиот старт кога требаше да се одлучува треба ли да се зборува, а не треба да се зборува, па разноразни осуди, па разноразни медиокретети, па сите се знаат. Па зашто така им правите на родителите, па зашто ги прашувате, зашто ги носите? А нешто како да цело време а целиот товар го носите врз новинарите. Како новинарите се криви што прашуваат, новинарите се криви што бараат одговори. А кога не бараат одговори па им викате вие не барате одговори, вие не чините, вие крај не се наоѓа. Крај не се наоѓа. Ако ја погледнам вака ретроспективно цела мината недела можам да го потврдам ова истово бидејќи извинете али работата наша е да се бараат одговори да ви се носат работите од прва рака. Токму и затоа никогаш ние не сме присилиле некој да дојде да зборува или со сила да го тераме, знаете мора да го направите или не, туку тоа е работа на избор. Па така и вечерва заедно со нас ќе имаме двајца гости како што и веќе ви се најавени. А ќе почнеме со Кире Димитриев, татко на загинатиот Диме којшто буквално кога ја слушнав јас целата сторија човек да не знае како да изреагира. И до ден денеска можеби јас го имам оној голем проблем дека буквално кога ќе се слушнете со родител од Кочани или член на семејство или не е битно Кочани, Пробиштип, Скопје, без разлика од каде со некој којшто го изгубил своето најмило, не знаете. Јас сеуште не знам како да му се обратам. Не знам дали да речам добровечер, не знам да кажа да прашам како си, бидејќи сето тоа е банално како некој може да биде после една а таква трагедија. А Кире можам само да кажам добредојдовте. Добро ве најдов. Ви благодарам што ја прифативте поканата и ви благодарам што издвоивте време. Дојдовте директно од Кочани вечерва. Не само за мене, не само за мојот тим, туку буквално за целата јавност да чуе до каде се работиве и што се случува. Го загубивте синот. Она што јас после отпосле го дознав дека само еден ден потоа добивте внуче. Како човек преживува, судир е ова помеѓу живот и смрт најбуквално? Па тоа е едно застрашувачко искуство. Не би можел точно да го опишам затоа што во тие моменти бевме во шок. Не посакувам на никој да доживее такво нешто слично. Тука гледаме колку е тенка линијата помеѓу животот и смртта, нели? Или викат нели велат дека Бог ти дава, Бог ти зема. Не знаеш дали треба да ја оплакуваш смртта на сопственото дете или да се радуваш за новото, >> новиот живот, >> новороденчетов, нели, за новиот живот што пристигнува во семејството. Искрено ни сам не знам како сум ги поминал тие моменти, нити сум мислел дека можам тоа да го издржам и да го поднесам. Денес пак постојано одите во судница, >> да >> седите веднаш зад оние коишто се обвинети за смртта на вашиот син којшто не си го виде сопственото дете. А нонстоп се цело време го преживувате одново и одновот е исто, едното те исто и цело време некако тоа е во круг. Од каде толкава сила? >> Силата ни доаѓа од тоа што морам да нагласам дека нашите деца не загинаа од природна смрт, туку тие се убиени. Дали на некој ќе му се допадне зборот или не тоа е мораме да бараме правда затоа што нивните животи се насилно прекинати во отсудот на младоста. Силата доаѓа секако и од самото семејство, од најблиските. Ние сме си поддршка еден на друг. Тука морам да кажам дека исто така ние родителите, членовите на здружението 16ти март 2025 од Кочани на нашите состаноци, средби, контакти, бидејќи ние најдобро си ја разбираме болката и загубата, наоѓаме начин да се утешиме, да си дадеме волја дека животот продолжува, мораме ние напред да одиме. Вашиот внук денеска го гледате ли Димеве во него? >> Па да, тоа во тие тешки моменти беше светла точка, надеж што ти вели дека мораш да продолжиш напред, дека имаш обврска да помогнеш колку можеш. Па да, сега како детето веќе расте со некои негови гримаси, со некои негови движења, ме потсетува, истовремено и се натажам и се расплачам. Тоа е животот. >> Но животот дефинитивно ве скрши сите нас. >> Да, да. Животот не само на мене, туку на сите семејства ни е целосно променет. дури слободно можам да речам и дека не е тоа живот како што би требало да биде нормален живот. Што најмногу ве прогонува од тој 16ти март 2025? Моментот кога стигнавме во болницата сабајле со снаами во околу 10 до 5 сликата кога го видов син ми на еден од креветите како лежи испружен без знаци на живот. Тоа ме шокираше. Светот ми се сруши и мислев дека ќе паднам. Но во истиот момент снаата испушти толку толку ужасен крик исполнет со болка, со неверување и тоа на некој начин ме свести дека не сум сам. Таа беше пред породување дека морам да се грижам за неа. Она што најмногу ме прогонува е тоа дека бев немоќен нешто да направам да му помогнам на сопственото дете. Таа молеше направи нешто, помогни а шо можам да направам против смртта. Еве тоа ме прогонува дека не можев ништо да направам. Верувајте ми дека во тој момент се молев да стане син ми. Го молев и Бога и го проколува Бога да направи чудо. Јас да легна тој да стане. Но тоа е како изгледа Кочани денеска по трагедија. >> О, Кочани, Кочани надворешно изгледа како и пред трагедијата. Животот продолжува. Значи луѓето си одат на работа, учениците одат на школо, кафичите работат. Но за нас родителите и семејствата што имаме изгубено животот повеќе не е ист. Со тек на време значи нас не боли тоа дека животот продолжува но повеќе животот не е ист. Ние си живееме со нашата болка секој ден. >> Што е со државата? Ве остави сами ве ви помага. се носи сами ли ја носите болката? Како, >> извинете малку, како изгледа воопшто да да си човек којшто доаѓа од Кочани каде што секој ден се будите и заспивате со со истата помисла. Не само вие од Кочани само да напомена тука. Да, таму се случи трагедијата. Тука е најголем број на >> загинати млади лица, но тоа истото се однесува за Струмица, за Штип, за Пробиштип и Скопје и та натаму. државата. Ние ние немаме очекување дека државата треба да ја носи нашата болка и не може да ја носи нашата болка. Таа си е наша. Ние со тоа живееме. Меѓутоа очекуваме државата да си ја носи својата одговорност, да ги исполни витувањата што беа дадени во тие први моменти после трагедијата. Е сега сите знаеме, сите знаеме што се случи кратко после погребите на децата, дека пратениците најнормално си зедоа две неделен одмор, заминаа после нивното враќање на работа продолжија со редовни таму политички процеси без целосно да бидат посветени на Кочани како што претходно ни беше ветено. Морам тука да нагласам дека во јавноста во тој период се создаде се создаде впечаток дека на семејствата им се помага, ќе се помага, дека не се оставени сами на себе, но реалноста е малку поинаква. Тука сакам да да нагласам дека за погребите, за надгробаните споменици ни беше ветено дека сето тоа ќе биде обезбедено од страна на владата. Меѓутоа, од страна на генералниот секретаријат, како и од ревизијата направена во Црвен крст, е дојдено до сознание дека сите тие средства се собрани, организирани преку Црвен крст благодарение на луѓе кои сочувствувале со нас, донации од граѓани, од фирми. Ние сме им благодарни за тоа. Исто така имавме ние некои наши барања од неколку точки доставени до владата. Ни беше речено дека тоа ќе биде разгледано, но еве 15 месеци после тргедијата нема ништо од тоа. Има значи можам да кажам повеќе такви да набројувам примери. Морам да го истакнам и тоа дека пред една година од страна на Владата беа распределени средства за помош при изградбата на спомен од бележито во Кочани за 63те млади загинати животи. А пред три месеци некаде отприлика на состанок во Министерство за култура ни беше речено дека тие средства се пренаменети за друга цел. Да, значим тука да набројувам и други некои работи. Она што нас како семејства, како најдиректно засегнати не погоди и тоа што >> да сфатам нема средства за споменикот којшто беше планиран. >> Со други зборови тоа е на нас ни е одговорено малку на покултурен начин дека средствата се распределени за друга намена. А ви кажаа дали ќе обезбедат средства? >> Да. Кога ќе сме имале потреба да кажеме колку ќе ни треба, толку ќе ни одобриле. Ама тие веќе еднаш претходно распределените средства ги имаат потрошено, а непак сега ќе ни даде дале кога ќе ни биле потребни. Епа еве тие знаат дека ние одиме по фирми, се молиме, бараме донации по фирми, по луѓе >> кој колку може да да донира. Ние сме благодарни на 100 денари. А владата како влада, верувајте ми, ниту едно деначе нема пуштено. Значи дејствено што е направено сега од локалната самоуправа, знам дека беше донесена одлука за локација за споменикот и остана на тоа. остана на тоа и затоа имавме многу сопки и преприки како да ви кажам па морало да се прашаат станарите па морало да има јавно гласање но еве сепак поголем дел од граѓаните застанаа во наша заземаа нашиот став значи дека ние бараме тоа да биде во централното градско подрачје на пристапно место да биде ние таму нема да правиме гробни места Ама тие деца, тие луѓе заслужуваат да биде таму се пораснати таму животот почнал продолжил, стварале значи да биде. >> Ама Кочани секогаш ќе остане симбол на пулс. >> Па да, тоа е нешто >> тоа никогаш нема да се промени. Може да поминат 100 години. Тоа ќе биде исто. >> Да >> има ден да прошетате низ град вака да не ве потсети на трагедијата? >> Не, напротив. Многу често да не речам речиси секој ден ми се случува еве така некое момче оддалеку да ми заличи на мојот покоен син и тоа несвесно знаеш си викам еве го диме чекај да идам да го видам и дури некогаш ми се случува и да почнам и да чекорам еден два чекори по потоа мозокот оној рационалниот дел размислува и ти вика стој не е тоа се случува во разминување со некој дечко еве со некој гест, со некое движење да ме потсетите на син ми. Еве се случува и да видиме кога се движиме низ град и некои од повредените. Така да секако дека не потсетува, не можеме тоа да го забравиме и да го избришиме и да избегнеме од тоа. >> Маршевите се организираат секоја сабота и натаму. Криците за правда не запираат во секој случај. >> Да. Она што мене ме интересира ги слуша ли некој слушали вака да има некој осет, некој допири? Имате чувство дека не зборите на празно? >> Па вака, значи морам да кажам дека марчевите не се организирани лично против некого, нити пак во себе се одржат политичка порака. Тие се не се ниту протест за внимание. Ние маршевите ги организираме да докажеме дека зад секој број од тие 63 жртви постои човек. Постоел човек, син, ќерка, брат, сестра, сопруга или сопруга. Дека тоа се живи луѓе биле во на кои насилно е прекинат животот. Не мислиме дека со марчевите можеме да ги вратиме нашите деца, но но сакаме да покажеме дека тие нема да бидат заборавени, дека додека сме живи и додека можеме ќе се бориме да искоче правдата на виделина. Вистината и правдата мора да излезат па макар колку и да биле болни. Некои во тие маршеви не поддржуваат, некои се жалат. Како наводно и бил паднат прометот за тој еден саат колку што траат марчевите. Не мислам дека нешто тоа битно ќе влијае на прометот, ама тоа е. Сите сме луѓе, сите сме разни. >> Добро. Што е што е што е повредно, прометот или човечкиот живот? >> Па знаете ли како ги сте ги имате ли некогаш прашано ваквите коментари? Јас многу често ги слушам од родителите. ги прашуваат ли некогаш ете тие истите што ги кажуваат овие работи добро раз се сте се се сте се стаиле ли на мое место на наше место >> па јас лично избегнувам и да коментирам и да враќам на коментари тоа го сфаќам дека сите луѓе сме различни со различен карактер со различно сфаќање и за мене е најнормално дека тие луѓе од страна не може да ја разберат нашата загуба нашата болка. Процесот секако се суди и година ипол помина и сега најчесто поставуваното прашање кога ќе дојдеме до судскиот процес, тој главниот со 30 и кусур обвинети кога ќе заврши? >> Ние не би можеле да кажеме кога ќе заврши судскиот процес, затоа што не знаеме, но исто така и не инсистираме. тој да заврши бргу, да бидат направени одредени пропусти и да добиеме некаква пресуда по секоја цел. Нашата цел е да бидат внимателно разгледани сите докази, факти, околности, да ја дознаеме вистината пред се и потоа врз основа на тие факти да биде донесена непристрасна и исправна одлука. За тоа колку ќе трае судскиот процес не можам да ви кажам оти ниту јас ниту некој друг од родителите знаеме. Кога седиш од страна дома и читаш вести, кога ќе ги прочиташ сите тие детали од аспект како се случило нештото, зошто се случило и та натаму ит натаму, ладна пот те обвива, а пак вие сте заедно со останатите родители постојано во судници таму го слушате. >> Да. >> Уште пострашно ги гледате и фотографиите. Верувам не може да биде пострашна од глетката којашто претходно кажавте дека сте ја виделе во болницата, но е трауматично. Сеа не знам веќе што е пострашно доказиве кога се изведуваат или сведочењава кога ги слушате од луѓе коишто биле таму слушнале, виделе кажа знаете како и двете болат на различен начин. Кога ги гледаме доказите, значи се враќаме на моментот кога животот ни се поделил напред и по трагедијата. Таму гледаме факти, гледаме докази, гледаме последните часови од животот на нашите најмили. Со сведочењето и тие некогаш може да бидат тешки. Затоа кога слушаме какви се пропусти биле направени, се поставува прашањето зар не можело нешто да се случи, да биде направено, да не дојде до оваа последица. Кој не постапил, а бил должен да постапи? >> Ви дава судскиов процес одговори на овие прашања или само ви отвара нови рани, односно ги отвара старите рани. >> Да. таа истата рана со секој судски процес само повторно ја расчепкаме и никако да заздрави, да престане да крвари. А веруваме дека до крајот на процесот многу тие прашања што не се поставени дека ќе бидат поставени и одговорени и ќе имаме јасна слика за тоа што се случило, каде системот потфрл, кој бил должен да постапи, не постапил и така натаму. Спремни сте дека тој крај може да биде за година, може да биде за две-три. Се разводнува работава. >> Да, се разводнува. Да. На некои на некои бранители тоа имаме целта по своите излагања таму во судница. Меѓутоа на нас како родители, како најдиректно засегнати не ни е целта да добиеме брз завршеток на судскиот процес >> по секоја цена. притоа по секоја цена притоа нели да да не бидат согледани сите факти и околности. Ние сме за тоа за секој еден обвинет ако постои и најмал доказ за вина да биди за тоа соодветно обвинет и >> осуден. >> Осуден да >> доколку за некој недостасува докази немаме против и да биде ослободен. Меѓутоа тие луѓе таму неслучајно се нашле на обвинителна клупа. >> Сметате дека се за секој еден има докази? >> Сметаме дека за секој еден има докази, дека секој еден има вина. Можеби степенот на вината не е исти кај сите, но секако дека постои. Тоа е неспорно. >> Колку сте психолошки буквално истрошени, исцрпени? Ова оваво е мачење. Да. четири-пет судење во месецот. Како што реков со секој со секое ново урочиште раната ја чепкаме, не и дозволуваме да заздравее. Да. Ние родителите тука мислам и на потесниот круг на семејството, значи тука се и сестрите, браќата, сози, деца, сопрузи, деца >> и така натаму. Тоа сите нас не потресува, не влијае едноставно на животот, на секојдневната комуникација меѓу себе. Знаете, не е лесно кога ќе отидеме во судница на рочиште кога гледаме како некои работи се извртуваат, некои факти се >> толкуваат, >> толкуваат на кој како му одговара, а сите сме свесни каква е вистината и која е вистината. кој е одговорен, кој не е одговорен и тешко е нели, тешко е после тоа рочиште кога ќе се вратиме дома, празна соба, нешто ти недостасува во животот и секој ден е така и додека сме живи тоа така ќе остане со нас. Има сведоци коишто не доаѓаат. Дел од нив велат дека не можат одново да ги преживуваат работите одново и одново и психолошки се истрошени и та натаму. Има сведоци коишто или сведок којшто го промени исказот па кажа нешто сосема друго. >> Мхм. Како како родител којшто треба да го ислуша тоа, да го исрпи, од една страна како се воздржувате, од друга страна како гледате на сето ова? Сето ова за нас е тешко и болно, ама за да дојдеме до вистината и правдата за нашите деца, мораме да го издржиме. Секако дека тоа влијае на нас многу. Понекогаш во судница и ние знаеме да изреагираме, да не можеме до крај да се исконтролираме. Затоа сме опоменувани од страна на судијката. Но во последно време многу почесто адвокатите на обвинетите да не речам ама така испаѓа дека не провоцираат да се вратам на другиот дел на прашањето со тоа што имаше сведоци што не можеле да дојдат и да го преживуват. Да, тоа видете сега, значи тука се работи за >> помлади личности, релативно помлади личности, значи тоа е стрес, остава последица врз сите. >> Дел од нив и повредени. >> Повредени да и јас верувам дека ете тие лично можеби и не се стварно спремни да дојдат тука и пред јавност да зборуваат во судница. Можеби некои од нив и првпат влегуваат во суд. >> Да не е се едно тој полт секој ден си таму. Тоа е сосема друго чувство. е >> а >> а за ова што беше сменет исказот, значи тоа е тоа е малку чудно и за нас како родители затоа што еден исказ беше прочитан од обвинителството што сведокот го дал таму во предистражната постапка, а додека нарочистито во судот беше сосема спротивен исказот. Е сега ние не знаеме што е вистина, шо не е вистина во тоа. Тоа е работа на обвинителството и на судот да утврди која изјава е точна и дали има некаков притисок или нешто друго оти е сменета изјавата. Инаку и кај нас се буди еден сомнеж затоа што таа изјава е сменета од лице коешто е таму од самиот почеток на отварањето на дискотеката како што самиот го има тоа кажано на рочиште па дури еве така да речам бил и како и на раководна некоја одговорна функција не бил обичен келнер или сеа да не ги навредам или омаловажувам >> апсолутно хиерархиски имал поголеми одговорности >> да и сега за такво нешто да дадеш еден исказ пред обвинителство, а дадеш сосема друг исказ во суд, сигурно има некаква позадина. Јас не знам што стои зад тоа. Дали се тоа некакви си негови некакви калкулации лични, дали и тука станува збор за некаков страв или или некакво ветување, но мораме како луѓе пред се да разбереме дека станува збор за 63 млади човечки животи. Каква и да е вистината, јас мислам дека секој треба да го каже тоа што го знае, дека не треба ништо да стане прикриено. Ама >> не мислат сите така. >> Да, не мислат сите така и ние тука ништо не можеме да влијаеме. Останува понатаму судот во постапка да си утврди што и како и зошто е сменет исказот. >> Пред вас во ова студио на ова сто беше адвокатката на Дејан Јованов Деко. Да. >> И едно од прашањата и односно една од тезите којашто се наметна природно беше моментот дека не може сите да се невини, не може сите да викаат дека не носат вина. >> Мхм. Бевте ли во судницата кога сите кажаа дека се невини? Очекувавте ли тоа да го чуете на на прво рочиште или очекувавте некој да собере храброст, доблест и да каже еве јас сметам дека моите пропусти довеле до ова. Искрено, јас лично кога отидов таму и кога почнаа да се изјаснуват кој е виновен, кој мислев дека барем двајца, тројца коишто ги познавам нели Кочани и Малград, ние се знаеме >> со со сите неа, ама со поголем дел од нив имаме и комуникација и лична и така натаму. И искрено мислев дека двајца до тројца луѓе ќе станат и ќе кажат дека ете јас чувствувам вина, имам направено пропуст, не сум постапил така, иако тоа било во рамките на моите законски надлежности, работни обврски ит натаму. Очекувавте од деко да признае вено? >> Не, од него најмалку затоа што видете значи да не очекував да признае кривична одговорност ама очекував да изрази морална одговорност да каже еве луѓе жал ми е не сум не сум помислил дека може да дојде до тоа сум направил се што треба да направам а уствари ништо не е направено се е тоа на диво се е тоа на црно да очекував морална одговорност да да кажа каже јавно пред сите, ама од таков човек не слушнавме ништо такво. Ако никој не е виновен, а вие на самиот старт од овој претрес кажавте нашите деца се убиени. >> Да. >> Кој го убиме? >> Е сега тоа беше интересно и сеуште е интересно. Системот ги уби децата. Да, системот. Меѓутоа системот си има поставено луѓе на раководни одговорни места на функции коишто треба да си ја вршат својата работа. Да, секако тука станува збор за системот, меѓутоа тој систем има име и презиме. се знае еве сега харикирам нели кој е градежен инспектор, какви се неговите овластувања, кој е од државен пазарен инспекторат, што требало да провери, дали бил да провери, што констатирал, ако бил имало пропушти, немало пропушти. Значи тоа се од нас, не само на овие што ги набројав. Да не се разбереме дека нешто лично имам против нив. Да, системот ги уби нашите деца, нашите најмили, државата ги уби, ама пак ќе повторам, значи тие се вработени што работат под капа на државата, работат во име на државата, во име на граѓаните. >> Имаат име и презиме. >> Имаат име и презиме. Да, веќе реков. Да. Она што гледам дека во коментари го наметнаа од стартот на разговорот е делот со обвинението околу слабостите коишто ги има. Вие имате и адвокати да појаснам. >> Ви објаснија ли какво е обвинението? Дали има слабости за кои постојано се пишува? >> Па видете ние секако дека имаме адвокати и притоа разговараме како ќе тече процесот, што да очекуваме. и нели свесни сме дека секое обвинение во текот на самиот судски процес таму ќе се ќе се оценува, ќе се тестира, ќе се оспорува или ќе се докажува. Не значи дека обвинението е слабо или дека веќе претходно е не донесено кој е виновен, а кој не е виновен. целта на одбраната на обвинетите нели да ги бранат да докажуваат дека не се винови за тоа што ги терети обвинението. Меѓутоа, обвинителството си постапува со своите наводи и докази и сознанија и верувам дека и до сега, а и дека и понатаму тоа што го изнесуваат како вербални докази ќе биде потврдено и со материјални докази. Вие како Кире гледате невин во тие редови таму? Не, не гледам. >> Секој, секој има одговорност, некој поголема, некој помала, меѓутоа секој има одговорност. А гледатели односно мислите дека во тие клупи има лица коишто требало да бидат обвинети, а не се? Видете сега ние како родители можеме да разговараме, да нагаѓаме, да претпоставуваме, меѓутоа тоа е задача на обвинителството врз основа на тие докази што ги има прибрано во текот на самата предистражна постапка да одлучи за кого ќе поднесе обвинение. нели имаше некои најави претходно дека некои лица биле опфатени, па потоа ги нема во самото обвинение. Е дали мислам дека требало да има и други други лица што не се опфатени? Па бидејќи таму гледаме дека има нели обвинети поранешни функционери, државни службени лица. Од актуелните лица после трагедијата е само градоначалникот во тоа време што беше од општина Кочани. Е сега малку ни е симптоматично дали дали е направено се што треба испитано хиерарски хиерархи. Да. Дали се сите тие лица опфанати оти малку е чудно само градоначалникот да биде одговорен, а никој да нема од централната власт, оти ништо не се прави без замина од централната власт. Тоа е мое мислење. >> Многу обвинети, многу навистина голема бројка на обвинети. Аа сакав да ве прашам прво дали добивте и некаков дали очекувавте некакво човечко извинување од некого. Али сеа сакам да ве прашам па дали некој ви се приближи ете во Кочани се гледате сигурен сум. Кочани е една шака место еден шака на народ. Се знаеме во поголем >> дали некој ви проба да ви каже Кире сочувство жал ми е задиме јас се извинувам да ви објасни. Не, не, такво нешто се нема случено >> од никој, >> од обвинетите. Од никој се нема случено. Дали очекувам човечки да очекувам човечки да да се пристапи и да се каже ете жал ми е не сум мислел дека може да дојде до такво нешто. Направив се што можев или не можев да направам од тие и тие причини, ама такво нешто нема до сега. Да е Дејан Јованов Деко сега пред вас што би му кажале? >> За да бидам искрен до крај како што бев во целиот наш разговор, еве сеа првиот момент кога го слушнав прашањето, еден внатрешен глас ми вели дека е подобро да не е пред мене. да не биде сфатено како закана. Прво нема начин како да се оствари таква една средба помеѓу нас двајцата, но ете да претпоставиме дека еве би дошло на до таква една евентуална средба и ете јас како ние бевме школски да ти кажам поточно да генерација учеше во едниот клас, јас учев во другиот клас, ама се знаевме четири години учевме заедно во исто училиште училница до училница. Ете јас како родител што го имам изгубено синот, а тој како еден од најглавните виновници за тоа, ќе го прашам ќе го прашам дали кажал се што знае, дали има некој кого го штити и најважно прашање мислам дека е дали после сето тоа што е направено, после сите тие пропушти. Дали вредеше, дали вредеше за 63 млади убиени да бидат, за некој тој или некој друг да имат материјална или не знам финансиска или каква друга некаква корист. Да. Тоа ќе го прашам. Дали вредеше, дали може да спие мирно, дали не му излегуваат тие крици на децата таму последните мигови. Страшно е човек да замисли. Не па >> текот смета дека делото коешто му се става на товар е несоодветно. Смета дека немало умисла кај него. А доколку ова дело биде без умисла, максималната казна и според кривичниот законик е до 5 години наместо до 20 години како што е со умисла. Како родител како го доживувате ова? >> Видете, значи секој има право на одбрана. Одбраната адвокатката негова така го советува, така настапува. Ние против тоа немаме ништо. Значи ќе повторам останува на судот врз основа на изнесените факти и докази. да се донесе пресудата. Меѓутоа, малку малку е стресно за нас како родители, како најдиректно оштетени семејства да слушаш такви правни формулации. Помала вина, не бил виновен, не бил со умисла, а сите знаеме каква е последицата. Последицата е ненадоместлива штета за нас. се сочувствуваат со вас во судница кои дел од обвинетите. Видете, морам сте виделе некаде солза, некаде морам да бидам искрен дека сите тие на првото или второто рочиште беше сите тие не изразија су чувство. Но мој личен впечаток е >> само да појасниме за јавноста тоа не е во лична комуникација туку тоа е во излагањето воведните зборови или ама да сфатат затоа што може да се сфати дека сте се виделе и та на со никој се нема видено. Да. појаснување. >> Да. И значи ај сега ќе ми простиш каде застанавме >> дали ете сте виделе каење искрено мој личен впечаток е дека не дека од никојко го нема видено или почувствувано искрено каење >> со збор, со солза. Не, мој впечаток е дека нема искрено каење, дека тоа беа само едни добро осмислени зборови да не се изрази сочувство. Тоа се се некои претходно направени добри пресметки нивни за да излезат нели дека еве ние сме луѓе сочувствуваме со вас, жал ни е ама тоа не излезе од срцето и од душата. Тоа беа само вештачки зборови добро употребени >> за да се намали одговорноста. Веројатно >> да да добијат некоја. Така го сметате. >> Тоа е мое лично мислење. Последното рочиште беше пред два дена, понеделникот. Да. >> Она што можев да го прочитам од тоа што го известуваа колегите дека Пулс воопшто не бил опфатен во плановите за надзор на дирекцијата за заштита и спасување. Ве изненади тоа. >> Искрено да ви кажам, во текот на постапката ние се наслушавме многу работи што тогаш ни изненадија и ова искрено баш и мене лично не ме многу изненади. А кој знае до крајот уште какви други работи ќе слушнеме. Колку системот не функционирал, какви се пропусти имало направено. Не бил опфатен, немало надлежен инспектор. >> Да. Тоа е вториот дел дека не бил назначен инспектор во Кочани од 2015 година. >> Не бил назначен. Епа чие тој пропис што не бил назначен на граѓаните на општина Кочани. Не. Ако таа институција нема капацитет да ја врши својата функција, како тогаш нема лице што ќе го спроведува надзор, контрола? Како системот може да гарантира безбедност за нашите деца и за сите нас? Граѓаните ли треба да бидат инспектори да одат да вршат проверка на лиценца дали исполнува материјално-технички услови, објект што работи од јавен карактер? Мое мислење дека не. Децата ли беа должни да да бараат ПП апарат и систем за противпожарно јавување за брзо јавување? Не. Како значи работата била клати врата, земај плата. >> Па за жал тоа е >> многу вработеност. Цело време зборуваме за некаква превработеност. Многу луѓе >> да зборуваме. А уствари од од таквата работа немаме никакво фајде, немаме никаква гаранција, безбедност. Еве сега ќе ви кажам вие дали ќе ми верувате или не, тоа се и ваши права. Јас таму значи во Кочани живеам и таму пораснав. Јас сум бил неколку пати службено во во пулс. Верувајте ми дека јас немам појма дека тоа било се на диво. Не исполнувал материјално-технички услови, немал соодветна лиценца. Како ја добивал со фалсификати, со поткуп или не? Да. А таму нашите млади луѓе таму се забавуваа, доаѓаа од други места, надворешно беше убаво, ама другиот дел да ти било се на црно со се да било >> убаво за око. А всушност >> убаво за око. Да. А уствари штатица смртоносна. Да. >> Да. >> До ден денеска некои велат еве пулс вика не е штала, тоа е дискотека. Па некако се обидуваат да го оправдаат тоа. >> Па да има еден еден бранител многу често нагласува на секој збор, секое излагање на обвинителството реагира дека тоа не било регистрирано како дискотека, било кабаре, ама тој како правник многу добро знае што е разликата му помеѓу кабаре и како дискотека. Тоа е факт дека беше дискотека. Работеше како дискотека. Да. пак ќе речам надворешно, внатрешно нашминкано, направено, дотерано, но без никакви безбедносни услови. Толку време 13 години да работи објект без да исполнува тие најминимални технички условија. >> Не, не е случајно тоа. се погласни се барањата за измена на обвинението, она што претходно ви го кажав и се почесто тие прашања се поставуваат до новиот републички обвинител Ненадцавески. Вие што мислите на по тоа прашање? Треба ли, не треба ли, како размислувате како родители? Да, ние не сме правници. Не сме правници, не можеме да дадеме да го толкуваме дали треба да биде изменето обвинението или не. Ако смета дека треба да биде изменето и надополнето, немаме ништо против тоа доколку тоа произлезат нови факти, нови околности со коишто ќе ја дознаеме вистината и нели да добиеме непристрасна правда. Па и ако не го сменат обвинението и тоа не ни многу менува. На нас ни е битно секој еден за кого постојат докази дека има вина со сторување, со несторување, бил должен да провери и да контролира, не постапил по тоа, соодветно на тоа и да си одговара. На нас тоа не е битно. Не ни е битно да добиеме брза пресуда по секоја цена. На нас ни е битно значи да добиеме правда и да ја дознаеме вистината. Што се случило, како се случило, зошто се случило, можело ли нешто да биде направено да не дојде до това. >> Прашањата коишто ги поставуваат само видов едно прашање што беше погоре, а коешто стварно е небулозно да се постави. Мислам дека гледачот сам ќе се препознае во истото прашање. ствара небулозно и неблагодарно е да се постави. А да, јас важам за новинар којшто ете нема а како се вели а нема граници во однос на прашањето, но сепак треба да знаете секогаш кој седи спроти вас. А и мислам дека е дегутантно прашањето во целост да не биде дека не сум го видел или го прискокнувам и намерно не е избришано и намерно е оставено. А ви благодарам на позитивните критики на останатите. Прашањето коешто еве неколку пати се повторува, велат во врска со споменикот што треба да се направи и како граѓаните можат да помогнат ако можете да им кажете сега ако не да каде каде да се информираат околу сето тоа. >> Па јас сега во моментот не можам да и кажам бидејќи не ја знаат сметката на здружението но ние сме јавно здружение отворена со отворена сметка со назнака за донации за во врска со изградба на спомен обележјето. Доколку се заинтересирани ќе ги исконтактираме или еве може да не најдат на имел адреса на Фејсбук страниците. Еве јас ќе се потрудам додека ние зборуваме да ја испратам страницата веднаш. Ова е групата веројатно има и страница да еве ја страницата. А сите што се интересирате ќе можете директно на овој линк да пристапите. Верувам дека родителите во текот на вечерта или во текот на утрешниот ден а ќе ве информираат за тоа каде може како да донирате и како да помогнете во делот за изградба на на споменикот. А во дебатна емисија вчера адвокат изјавил дека Полс немал а регистрирано ниту броило. Значи од секој аспект се работело на диво и со поддршка на институциите. Тоа еве впечатокот на еден од нашите гледачи вечерва. Тоа е веројатно и вашиот впечаток од судница. Дефинитивно не е ништо. >> Да не ме изненадува и тоа да било така. од 16ти март наваму многу неблагодарно прашање на што научивте за државата бидејќи и вие бевте дел од системот да >> придонесувавте во него по >> е научивме дека државата не се мери по дадени интервјуа по дадени изјави или по минути молк после трагедијата туку дека се мери по тоа што има таа направено за не дај боже да дојде трагедија и што направила после тоа дали државата излетла некаква поука дали општеството излекло некаква поука да не се повтори да не дојде да не морат други родители утре да го живеат тоа што ние денеска го преживуваме да не биде нечиј живот лекција прекасно научена да не поминуваат истото на исто поминуваме Па сето ова што го гледате изминативе месеци, судница, Кочани, надвор од судница, коментари, адвокати, сето тоа е ете за вас иако сте работеле како службено лице во рамки на МВР, вие сето ова ново, во другата страна сте тотално, >> а мислите дека државата ќе научи нешто? Искрено имате такво чувство дека ние како граѓани ќе научиме нешто, бидејќи вака се убаво звучи на зборови, но знаете како пак ние влегуваме во автомобил утре низ Некогаш викаме абе немојте да пиете, немојте да пуштите, внимавајте и пак пак сме ние тие што го правиме истиот прекршок наредниот ден. >> Точно. Епа значи па мислам дека и двете и двете тие опции што ги спомнавте, ама ако морам да бирам мислам дека државата ако не научи и не излече поука после оваа трагедија дека ништо нема да се промени на подобро, а тоа нема да е добро за никој. Државата мора да најде начин и сили да си признае каде системот потврдил, кој не постапил соодветно, зошто не постапил соодветно. Тие работи да бидат надминати и во иднина вакво нешто да не се случи. Ако не се промени ништо, нема гаранција дека во извесно време не посакувам да не да се разбереме, не посакувам, но реално постои можност да се случи, бидејќи >> апсолутно превенцијата е мајката на нештото да не се случи. >> Од тие пропушти, од тоа нефункционирање не е мојава врска. Не сум надлежен. Еве до кај дојдовме. >> Добрата работа е она што го видов а беше едно од барањата на групата којашто протестираше во Скопје. А сеа ми се блокира мозокот и не знам како се вика. Кој е следен? Така е. Ви благодарам. Видов дека ти има барање да биде јавен регистарот за лиценци, па сега ќе биде >> ете некако ајде да кажам ете една позитивна точка во >> Па да да тоа е добро. Меѓутоа прашање е колку граѓаните имаат и време и можности и знаење да да проверуваат. >> Но ќе биде добра алатка. >> Ќе биде добра за тие што се малку поинете. за некој што се интересира да се провери да за некој нели локал објект од јавен карактер да се види има лиценца, нема лиценца, важела изминат рок и така натаму. Па да, тоа е една добра светла точка. Да се надеваме дека државата ќе си ја сфати грешката, дека ќе преземе и дополнителни чекори со цел да се надминат тие слабости на системот, бидејќи веќе 30 и кусур години се жалиме, државата не функционира, системот не функционира, а како што рековте тоа се од нас самите. Секој прво да појде од себеси, >> ние сме државата. >> Да. А неколку пати го поставија прашањето, го видов поврзано со обвинителот којшто ја води постапката, кочанскиот обвинител Борче. Да. Имаше и од адвокати и од правници реално мислење дека можеби и тој треба да се најде меѓу обвинетите, бидејќи тој живеел, работел во Кочани, гледал па требало да превенира. Така требало да му кажат. Може да ми одговорите на прашањето, може да не ми одговорите. претставам на вас, а затоа што пред се вие мора да имате соработка со обвинителството како оштетени. >> Да. >> А прашањето на гледачите беше дали можеби ќе се поднесе некаква кривична пријава во понатаму, дали можеби ќе се ба сеа она што сакам јас да го напоменам плус е дека се има уште една истрага којашто е во тек и не знаеме кој е во нејзе, што е и како е. >> Да. >> Па сега видете значи секој има право на сопствено мислење. Да. Некои сметаат и имаше да пред некое време такви јавни говори и коментари дека дури и во судница беше речено кај беше тие обвинители што правеше таму толку години. Меѓутоа пак ќе повторам тоа е работа на обвинителството кој ќе се најде на обвинителна клупа. Не сметам дека бидејќи и тој е обвинител и обвинителите од Скопје дека го толерираат и дека нели му прогледнуваат низ прсти доколку кај него имало >> сите обвинители ја водеа истрагата. >> Да. Доколку имало вина. Сега на тоа прашање најдобро е да одговори самиот обвинител каде бил и што работел. Меѓутоа сигурно не е работа да не испадне дека го бранам. Сигурно не е работа на обвинителот да појде и да провери градежна дозвола за доградба за какви материјали се вградувани, па дали има доволен број на >> тоа не ги апстенира од вина останатите. Тоа е поентата. Да им посочиме. >> А >> ако вашиот син може да ве слушне вечерва, што би му кажале? Тешко прашање. Но би му кажал дека ако постои најмала шанса во било кој момент, па и дури и сега да бидеме заменети, едес да бидам во царството на мртвите, а тој да биде жив, да си живее со сопругата, со дечињата да и се радува. Животот беше пред него. моето 55 години веќе ете Бог ми дал внучиња, свадби, внуци. Да му кажам да верува дека правиме се што можеме, јас и сопругата да помогнеме на снавата во подигањето на тие две невини душички. Додека сме живи и колку можеме ќе се трудиме да помагаме. Тие ни се оставени како аманет и тие ни се волја за живот. Едноставно еден ден вашите внуци сигурно ќе ве прашаат >> за ваш за вашиот син, за нивниот татко. Што што што ќе им кажат? >> Па видете мојата постара внука е скоро три ипол години. Таа е свесна, знае што се случи, нели со дете не може точно целата ситуација во целост да ја сфати, меѓутоа знае дека татко и повеќе го нема, дека не може да се врати. Е сега кога ќе бидат доволно нели не возрасни, туку малку поголеми да може да ги разбират работите. >> Е сега ако го доживеам тој момент, најпрво уште сега да му се заблагодарам на Бога. Ако ќе дојде тој момент ќе им кажам дека лоши луѓе, злобни луѓе, тие им го зедоа правото да растат со татко. Внучето мое второто не ја осети нели љубовта од таткото не го ни виде. Неговата мајка нека е жива и здрава. Таа ќе му пренесе љубовта. Ама не само моите внучиња, туку ниедно дете не треба поради човечки грешки и пропасти да расне без татко или мајка. Тоа ќе го кажам. Причината е таа. Лоши и злобни луѓе го убија и мојот син и сите други невини 63 деца. >> Да не се повтори. А >> она што исто ми се наметна како прашање е повредените во Кочани сигурно ги гледате. Мхм. >> Дали се подобри? >> Видете, јас јас лично скоро со никого не се познавам, меѓутоа добар дел има другари и пријатели на ќерка ми, на зед ми. Тие повеќе комуницираат и гледаат. Јас можам да ги видам така надворешно. Верувајте ми и јас не знам и да сакам да и пристапам. Не знам што и како да ви кажам и тие ме гледаат нели. изгубен во црно секој ден и тие не знаат како да ми пристапат. Јас еве им посакувам Бог нека ми даде здравје, среќа да ја надминат таа утрагума што ја имат, да немат последици. Дали се подобри тие самите си знаат колку се подобри. >> Она што не сакам да заборавам да напоменам е сапорт Кочани. дечките коишто навистина беа тука целиот тој период и целото тоа функционирање беа достапни за вас. >> Па да, на почетокот ние уште тогаш бевме во шок, не знаевме, буквално не знаевме каде се наоѓаме. Не да помогнаа во тој период тие беа поприсипни, се организираа, воспоставија контакти, се собраа средства. Да. Видов дека модераторите избришале два коментари. Едниот коментар го гледам јас, бидејќи вие иако е избришан не го гледате. А прво морам да ве прашам дали е претерано со прашањата бидејќ >> Не, не, нема проблем. Слободно јас сум спремен на се да ви одговорам што знам. >> Да. Бидејќи велат дека претешки биле прашањата. Ова веројатно се однесуваше на делот личен ваш за синотиза. >> Да. Јас реков дека е тешко прашање, меѓутоа нема потешко од тоа што го имаме до сега проживеано, преживеано. Така да нема прашање на кое што не можам да ви одговорам. >> И јавноста мислам дека треба да биде свесна каква е болката и зошто е толкава болката. Бидејќи ние како нација учиме само кога има нечија болка. Ние знаеме да се соживееме само со болка. >> Право како право, закон како закон некако не не допира и тоа се гледа во нашето функционирање секојдневно. Како мое, така и веројатно на останатите. А ви посакувам многу сила, искрено ви посакувам многу сила. Предс и натаму ќе остане целиот тим до вас >> за сите прашања коишто можеме да ги отвориме за сите теми и искрено се надевам дека судскиот епилог ќе биде ем брз, но и ем ефикасен, затоа што на крајот од денот ние чекаме сите одговори што се случи на туку обенти март. >> Така. И ние се надеваме дека тоа ќе биде така, дека нема да трае многу време, дека ќе излезе вистината, дека ќе имаме правда како што треба. Ви благодарам и на вас за поканата што имавме прилика да разговараме, да кажеме сопствени свои мислења за функционирањето во државата, за состојбите, за нашите лични моменти, за нашата лична болка. >> Треба да ја почувствуваме сите. Колку и да е тоа лошо, а колку и да не сакаме, јас искрено ваквите подкасти ми се многу потешки отколку оние подкасти кога доаѓаат и големци и криминалци и личности коишто може да ти наштетат на секој начин, на секое место. Но мислам дека по >> голема по поголем потешко нешто кога треба да се отворат горливи прашања со родител којшто изгубил дете >> или пак сопруга, >> да, >> сопруг итка натаму нема. Кире, ви благодарам што дојдовте од Кочани. Навистина повеќе сила и се гледаме веќе во сабота на маршот. Да, ви благодарам и на вас. >> Она што јас сакам да го напоменам истовремено една информација од пред некој ден, не завршуваме инаку тука имаме втор гостин. Веќе знаете дека Наталија Ѓоргиевска, сопруга на Андреј од ДНК, ќе биде нашата втора гостинка вечерва. Но пред тоа она што сакам да го напоменам е дека здружението на хумани граѓани Јорданчо Џамов со особена чест ве кани да бидете дел од хуманитарниот настан посветен на него и загинатите ангели кој ќе се одржи на 15ти јуни во 19 чат во градскиот парк во Кочани. Настанот има за цел да обезбеди, да ја обедини се извинувам, хуманоста, љубовта и заедништвото, а сите собрани средства ќе бидат наменети за изградба на спомен обележјето, патека на бесконечноста, помош и поддршка за семејствата од ранливи категории. Во рамките на програмата ќе бидат организирани модна ревија во соработка на Универзитетот Гоце Делчев- Штип, продажба на фустани при што сите собрани средства ќе бидат наменети за поддршка на хуманитарната цел на настанот. Ќе има и музичка програма. Ова е од пријателите и од семејството и овој линк во моментот јас ќе ви го оставам вам за да може да го видите, за да може да известите, за да може да споделите бидејќи еве го начинот на којшто може да се помогне изработката на а на самиот споменик. Сеа не ми дозволува само да го споделам линкот, не знам од која причина, ќе се обидам уште еднаш, но ова е начинот на којшто ете сите ние можеме некако да помогнеме во хуманата мисија за изградбата на споменикот. Иако јас сакам да верувам и ќе верувам дека државата ќе си го сработи тоа што ветила дека ќе го сработи, а тоа е да обезбеди средства за изградба. Сепак сигурен сум дека и овие средства ќе бидат употребени за а она што е мисијата на родителите. А мисијата на родителите е да не бидат заборавени ниту еден од сите загинати. Иако јас секогаш избегнувам да кажам бројка, бидејќи бројката звучи како ете таму 63 лица, тоа се 60 и а три живи луѓе коишто биле меѓу нас и допринесувале во ова општество. Ааа тука негде ќе направиме само да видам уште нешто. А ми ја пратија и сметката, но не можам да ја споделам бидејќи е фотографија. сметката ќе во текот на подкастот веќе во вториот дел ќе се обидеме да ја испишеме за да можам да ви ја испратам. Ќе ви ја пратам вас во режија само испишете ја за да може да ја а да ја препратам веднаш откако ќе се вратиме во живо. А за првпат вечерва искрено ќе имаме можност да чуеме и една поинаква перспектива на сето она што се случуваше а тој 16ти март минатата година. Нашата втора гостинка веќе ви кажав дека ќе биде Наталија Георгиевска, сопруга на трагично загинатиот Андреј од ДНК. Бидете тука, останете, одиме со кратка пауза за да направиме промена на гости и се враќаме повторно во живо. เฮ เฮ Следите претрес соландов поддржан од Пелистерка. Свежина што трае, јака нова, енергија од суплементи. Браво кафе, совршенство со секоја голтка. Good. Магични вкусови на чаеви од природата. Dream Living идеи и изведби за совршен дом. Дема парк резиденс повеќе од комплекс твојот нов дом. Аутове светот на најдобрите автомобили Моликс премиум мобилара, ресторан Дион. Кетеринг сервис папас. Се враќаме веднаш. Се враќаме назад по кратката пауза. Прво да се заблагодарам и во име на родителите за целата поддршка којашто им ја давате. Верувајте дека им значи неверојатно многу не само на родителите туку и на сите семејства. Верувајте дека ве читаат. Верувајте дека а буквално сте им поткрепа покрај целата болка којашто ја чувствуваат. А никој не сака овој случај да биде. Односно ние како јавност не сакаме овој случај да биде заборавен и затоа го зборуваме. Така што уште еднаш огромна благодарност во нивно име ќе си дозволам овојпат и еве уште еднаш да ве поканам веќе во сабота на 15ти да бидете во Кочани. Ќе им значи ќе им значи бидејќи ете ова не е марш, ова е настан. Ако не сте сакале да се појавувате на марш од ваши причини можеме да се појавиме на настан. Од Скопје до Кочани се стигнува за саат и 20 минути максимум буквално. А за нас е само не знам време. и нешто средства за нив е многу многу многу од многу големо значење. Така што пак ќе ви кажам настанот ви го пратив во коментар линкот што е погоре facebook.com evвенs ве чекаме во сабота во Кочани. Во меѓувреме чекам да ми ја испишат сметката. Колегите сигурно од режија ќе ја пратат. Тоа е сметката каде што и најмала донација верувајте ќе им значи исто така многу за изградба на споменикот. >> После долго договарање, после долги припреми, а после толку време успеавме да се договориме со мојата следна гостинка да биде вечерва заедно со нас. Секако тоа е од оправдани причини. ааа Наталија реално не е јавна личност и реално додека и Андреј а беше меѓу нас и додека ствараше и додека вложуваше во музика и во јавниот живот многу ретко можевте да ја видите во јавност. А вечерва верувам дека тешко и дека и тешки ќе бидат прашањата и дека не на секој има соодветен одговор и така натаму, но се реши да ете собере храброст, да собере сила повеќе од храброст да биде заедно со нас за да не биде заборавен споменот на Андреј. Особено што ова доаѓа во моменти кога буквално пред два дена синот на Панчо славеше матура. Верувам дека сте го проследиле тоа видео. А Перо Антиќ, нашиот кошаркар, го испрати, го однесе на матура како што и вети. Така што тоа се се моменти на на коишто човек не може да остане имун и не може да остане без емоции. Сигурен сум во тоа. Наталија, благодарност навистина од срце што сте вечерва тука. >> Ви благодарам на поканата. >> Неблагодарно прашање. Како сте? Како е киркичката ќе прашам после? >> Па видете после еден доста бурен период би кажала за нас многу тежок а некако собираме сили да продолжиме понатаму. А знаете дека откако се случи трагедијата истото чувство го делат. Верувам дека сите што изгубиле некој свој а близок а за нас секојдневието повеќе не е исто. А додека некој друг гледа бои надвор, ние гледаме сивило да бидам искрен. А но за да не биде сето тоа толку трагично и трауматично, се трудиме да продолжиме понатаму бидејќи верувам дека и Андреа, мојот сопруг, би го сакал истото. Да, да. продолжиме понатаму. >> 16ти март е буквално е денот кога се дели животот на пред и на потоа. Кога договаравме, јас кажав, јас буквално сакам да поминеме низ сите тешки моменти, бидејќи беа направени многу грешки од страна на мои колеги, а тоа беше трчање, избрзување со информации, тоа беше не се знаеше кој каде тера и зошто и тоа ќе го образложиме во во целина. Кога последен пат се слушнавте со Андреа? >> Со Андреј бевме заедно вечерта пред да тргне на настап во Кочани. Ние обично немавме искрено навика да споделуваме информации каде е вечерта, бидејќи имаше многу често настапи и тоа беше буквално како редовно одење на работа, трета смена или ноќна смена. А јас дури случајно прашав вечерта каде и така и знаев дека е во Кочани. За некоја како да кажам ете несреќа на 15ти вечерта мојата сестра славеше роденден а таа е родена на 15ти март и некако тогаш нејзиниот роденден го памтиме полошо за жал. А и со ќеркичката тргнавме на прослава и буквално вечерта бевме на прослава. Додека Андреа беше во клубот. А значи се видовме тогаш последен пат. Мислам се беше најнормално. Не би претпоставила воопшто дека тоа ќе ни биде и наше последно се гледаме после или се гледаме утре од сабајле. >> Тежок момент у секој случај. >> Тоа беше моментите пред стигна трагичната вест. Верувам многу многу брзо. со со оглед дека сте биле на прослава тоа било па уште толку нехумано. >> Да, да, да, да. >> Кој ги, како стигнаа првите вести? >> Вака, значи јас за жал веста некако како до мене да стигна најдоцна, а како сите да знае многу пред мене вечерта како и секоја нормална вечер. Андреа на работа условно кажано ние дома си се вративме и нормално преноќуваш. А утредента наутро за жал не знам како толку многу сум паднала во некој длабок сон што телефонот ненормално ми ѕвонел. Преку 200 пропуштени повици, пораки коишто воопшто не сум ги слушнал. А ме разбуди мојата ќерка со телефон во рака. Мојата сестра успеала да ме добие конечно и за трагедијата всушност дознавам од сестра ми во присуство на мојата ќерка и на мојата внука у тој момент и мојот вресок у тој момент, тој траур, таа траума ќе ја носи вечно мојата ќерка. Зошто јас у тој момент не можевм ниту да се исконтролирам. Не знаев што се случува ни на крај памет дека избувнал пожар баш во таа дискотека додека они имале настап. >> Веќе дознавте дека имало и жртви претпоставувам во тој момент. >> Да. Мислам кога ме извести сестра ми самото тоа известување одеше во насока имало пожар и има многу жртви. Дали Андреа е дома? Јас гледам до мене дека нема никој. Тука веќе настанува паниката. Почнувам да ѕвонам, не можам да го добијам на телефон. Телефонот му беше исклучен. Пробувам упорно неколку пати иако свесно знам дека е исклучен и дека нема како да ми се јави, но за жал не можев да го добијам и некако застанав. Велам што е најпаметно сега да се направи во тој момент. Претпоставив дека можеби ете избувнал пожар, дека можеби моментално во полициска станица, дека е на распит. познавајќи го колку е одговорен, сигурно го исклучил телефонот за да не сметам, пошто сигурно знаел дека ќе ѕвонам загрижено и некако таа слика и тоа размислување ми беше во моментот ни на крај памет дека нешто всушност на него му се случило и дека јас залудно ѕвонам на телефонот. >> Имаше буквално верувам потоа следела таа потрага. >> Да. Меѓутоа во меѓувреме а како да кажам пред да почнам со потрагата низ болниците низ целава наша држава бидејќи имаме многу болници аа во меѓувреме значи кога тргнав ајде решив пред да тргнам накај Кочани иако навистина немав во тој момент сознание каде може да е а ги проверив сите болници во Скопје и многу беше чудно што на ниту еден список не беше Андреа >> на ниту еден. >> На ниту еден. Да. А толку беше се хаотично. А јас дури на патот кога тргнав накај градска болница да проверам и таму дали е а ако верувате може ќе звучи сурово. Меѓутоа у тој момент даваше изјава претседателката и бев спречена претпоставувам од нејзиното обезбедување воопшто да продрам и да поставам прашање за мојот сопруг. Аа у истиот тој момент додека нели проверив и сознав дека ние во Скопје а некако медиумите нагло почнаа да пуштаат информација дека мојот сопруг е дома. >> Да. Тоа беше првата информација којашто јас исто така ја прочитав. >> Да. Јас не знам навистина од каде стигнала таа информација и дали е проверена, бидејќи нели сите ние читаме тоа што ќе ни презентира еден медиум, а таа информација треба да е веродостојна. >> Аа у исто време значи неколку случки се случија за нас многу трауматични би кажала. од Скопје се упативме кон Штип, нели, бидејќи е таа релација најблиска и во Штип додека бев таму имаше како да ви кажам една глетка пред болницата, една слика волонтери од Црвен крст значи асистираа, помагаа а имаше многу луѓе коишто беа во бес сознание и ги бараа своите блиски. Се читаше еден генерален список. На тој список јас не го слушнав името и презимето на мојот сопруг и се упатив во болницата да побарам некој да ми помогне. Среќа најдов на една сестра којашто ми седна, почна да чита по списокот и наидува на име и презиме коешто слично на мојот сопруг и ми дава информација тука е да не се секираш. Го читам името и презимето. Името и презимето беше Андреј Георгиевски. додека името и презимето на мојот сопруг е Андреја Ѓорѓи Ески, што е тотално различно и поставив прашање како стигнале до таа информација а кој всушност е хоспитализиран таму и кажа дека самите тие значи они биле свесни кога го кажувале своето име и тогаш сфатив дека тоа не е мојот сопруг и дека настанува збрка а истовремено Значи решавам да се упатиме кон Кочани, бидејќи веќе поминува саатот, поминува време бидна некаде накај 11 часот претпладне по патот натаму ми ѕвони непознат број телефонски ми се претставува некое лице од крим техника и со некаков чуден тон, не би кажала заканувачки, меѓутоа таков чуден дрзо тон, остар Да. Каде е вашиот сопруг? Јас велам, јас сум по пат да го барам својот сопруг. Истото прашање би требало јас вам да ви го упатам каде е мојот сопруг, бидејќи не можам да го најдам никаде. А на тоа добив одговор. Кога и да го најдете вашиот сопруг, ве молам да ме побарате на овој број, бидејќи треба да даде изјава. Мојот почет сопруг треба да даде изјава. Како и да е, истовремено, значи како всушност доаѓа до мојот број, 10 минути пред јавувањето ја наоѓаат мојата адреса, ѕвонат на врата во мојот дом у моментот беше мојата сестра, мојата ќерка и внуката каде што тропаат на врата немилосрдно, како мојот сопруг да е некој криминалец на некој начин. прашуваат каде е, дали е тука, ме разбирате? Значи некоја да не го криеме, мислам зошто би криела некој којшто како да кажам воопшто не е ни тука. и некако како се одвија сите тие настани, не знам како да ви кажам, меѓутоа за мене беше многу вознемирувачко заради тоа што чувство заради тоа што не можев сопругот да го лоцирам, а притоа некој упорно вели дека е дома >> и полиција ви тропа на врата во континуитет. >> Да, да, да, да, да, да. А веќе кога пристигнавме во Кочани мислам дека таа глетка никогаш нема да ја заборавам. пред болницата значи имаше толку многу народ, а претпоставувам дека тоа беа блиски роднини, родители, мајки, татковци, синови, ќерки коишто трагаа по своите најмили и а не знам како да беше а период на воена криза, значи многу неубаво чувство и се упати во болницата каде што како се движев по ходникот така слушав врисоци, лелекања. Значи буквално во еден хорор филм. А така несвесно завршувам во една просторија во којашто отпосле сфатив дека е соба за препознавање. >> Значи таму биле сите загинати. >> Да, да, да. Со тоа што барајќи го својот сопруг по име и по презиме, никој воопшто не ми обрна внимание да провери дали е на списокот, дали можеби е помеѓу непрепознатливите, како и да е, а и случајно еден инспектор ме сретна во таа просторија, пошто најверојатно видоа дека сме избезумени, а се претставив која сум и кого барам и веќе вле влегов во една просторија каде што бев известена дека мојот сопруг е починат. Ааа бев на некој начин принудена да одам да го препознаам. Иако не бев во состојба воопшто да влезам во таа просторија. Не знаев на што ќе најдам и ги замолив да не ме форсираат да правам нешто што не сум сигурна дека можам да го издржам, бидејќи имам малолетна ќерка дома за којашто треба да сум силна понатаму. А препознавањето на Андреа го изврши неговиот најдобар другар Славко, којшто со којшто секој ден беа заедно. И кога се врати веќе од просторијата како да ви кажам, ми се појави една зелена фаца кај што сфатив дека тоа више е вистината. Да. >> Но постоеше верувам надеж некаква. >> Да. До последен момент некако верував да дека ќе го најдам некаде. А цело време ме водеше мислата дека е на распит. А подоцна како поминуваа да кажам минутите, секоја минута за мене беше една година на некој начин во времетраење. Така ајде велам можеби е негде не знам засолнет. Верувајте секакви сценарија ми се врте, меѓутоа не и дека не е во меѓу живите. Вие кажавте дека и читавте медиуми во тој период ете дека е дома, дека е меѓу преживеаните ит натаму. Дали во меѓувреме можеби дознавте од каде се тие информации, бидејќи дури ни полицијата не полиција ви доаѓа дома да ви го бара вашиот мртов сопруг? >> За жал не дознав, меѓутоа еве сега после година дена можам да кажам дека сум страшно разочарана како нашите да кажам ете државни органи функционираат. не може да си дозволи државен орган да се води по исказ на медиум и да бара некој дека е негде. >> Значи практично тие ја прочитале веројатно веста и така дошло. >> Моја претпоставка дека е така, бидејќи многу брзо се случи сето тоа. А е се случи една друга да кажам неблагодарна работа. Во истиот момент откако го препознавме сопругот, кога излеговме од болница и веќе решивме да се упатиме кон Скопје, кон дома, бидејќи мораше да се изврши обдукција како што ни објаснија дека ќе не известат кога ќе заврши целиот тој процес за да се организира погребот. А верувајте само два чекори пуштив од болницата и веќе дел од медиумите објавија вест дека е препознаен Андреја Георгиевски. според деталите коишто ги дискутиравме во таа една соба во којашто беа присутни два тројца, меѓу кои инспектор, воено лице, така да не знам како да ви објаснам. Значи сеуште у тој момент несоземени веста неприфатена којашто ден денеска исто е неприфатена, медиумите да се толку сурови и тие што даваат информации и да го објават тоа во истиот тој момент. Јас сфатам дека вашата ќерка во тие моменти не знаела ништо. >> Не знаеше, меѓутоа знаеше дека нешто се случува. А и бидејќи ние одсекогаш сме имале многу отворен однос дома, сите тројца, помеѓу нас немало тајни. А уште дента јас и соопштив на мојата ќерка дека нејзиниот татко е некаде далеку на небото. и напишавте Јана порасна за седум месеци колку за седум години сеа веројатно и тоа многу повеќе од седум години. >> Да. >> А како како го прифаќа сето ова што се случува денеска? >> Видете не го прифаќа. А имаше еден период кога буквално а 24 часа беше затворена во соба. воопшто не комуницираше со никој, не интересираше ништо кога и да влезев во соба. Немаше одговор, не јадеше. Не знам како да ви опишам. Мислам таа болка е преголема. Посебно кога андреа како татко и како сопруг и на мене и на Јана ни беше пред се најдобар другар. Значи после сопруг и после татко. Првиот удар значи ајде што го изгубивте сопругот го добивте од институциите. >> Да. >> Од медиумите. >> Да. И бев принудена првпат јавно да се огласам а да не се шират невистини, да се почека додека се произнесат сите детали, бидејќи вистината у тој момент никој не ја знаевме. Верувајте. Дури и јас којашто еве можеби јавноста ќе помисли дека сите детали ги знам ааа тоа било едно работно место. Значи работните обврски си ги знаеле сите они како што јас си ги знам моите работни обврски. Тоа е само мое. >> Сосема природно да е така. А кој беше Андреа кога ќе се изгаснеа рефлекторите и тоа е прашање коешто многу почесто се поставува откако го нема. за Андреа прво морам да кажам дека беше многу посветен и како сопруг и како татко беше многу пожртвуван за нас а јас би кажала дека не чуваше под едно стаклено ѕвоно и пробуваше да не заштити од се и сешто верувајте. Искрено би посакала на секоја жена и сопруга да има таков човек до себе и таков другар до себе. А не знам мислам што и да кажам за него тоа ќе биде во суперлативи. И >> Ана денеска по што го памети што каков >> го изгуби оној што и беше нејзина најголема заштита. >> Да. Да. кружеа видеа каде што се гледа како Андре иде во нејзиното училиште, како на претстава, како значи сето тоа отпосле за жал беше. >> Јас не можам да ви ја опишам со зборови таа врска којашто ја имаа Андреа и Јана, а и верувам дека таа врска секогаш ќе остане нешто нераскинво. Дури ни јас како мајка не можам да го заменам. >> Верувам. >> Да. Аа по што ќе го памети? Па ќе го памети по многу работи бидејќи поголемиот дел од времето го поминуваат тие заедно. Додека јас повеќето а од времето во текот на денот сум на работа и беа да кажам деноноќно заедно. Одеа заедно и на одмори, знаеа во сред недела да отпатуваат некаде. мислам тоа беше океј со нас и мене многу ми беше драго што ете остварија една таква врска којашто е многу ретка многу ретка а разговараа на многу теми а дури Јана еве сега ќе напоменам дека наполни само 10 години а разговараа и на теми коишто се далеку да кажам несфатливи за таа возраст возраст некако и даде толку многу добра основа да препознае што е добро, што е лошо во ова денешно време коешто знаеме како е и не се ценат правите вредности и се изгубени на некој начин. Меѓутоа има по многу работи по коишто може да го памти и ќе го памти, а јас ќе се потрудам тие сеќавања никогаш да не да не извледат. што најчесто прашува сега? >> А искрено не поставува прашање воопшто, а мислам дека а таквото однесување е резултат на тоа дека можеби се плаши од одговорите што ќе ги добие и мислам дека длабоко во себе го чува во срцето и го памти онаков како што беше и мислам дека се плаши случајно во некој одговор да не се искриви таа слика. >> Но еве еден од коментарите којшто го прочитав. Не може да биде лош човек или лош татко а лице коешто спасувало други животи. Постоеа многу сведоштва после таа трагедија каде што се велеше дека Андреј загинал затоа што се враќал да спасува луѓе од внатре. лица коишто денеска се надвор, се спасиле, успеале, се повредени. Дури едно од првите интервјуа коишто јас ги направив во Кочани од со едно девојче оттаму беше дека го видела како Андреј се враќа. Знаете ли денеска што се случувало? >> А видете таа слика сеуште не ми е расчистена би кажала. Постојат неколку искази и кажувања и верувајте дека секој исказ што сум го слушнала, којшто бил соопштен во секој исказ сум го препознала својот сопруг. А и навистина да се враќал и навистина да спасувал животи тоа е нешто што а не ме изненади. А дури и кога ја слушнав то ја добив веста дека тој не е веќе помеѓу нас, верувајте дека и јас и сите негови блиски коишто биле деноноќно со него бевме со истиот заклучок. Значи ние не ни очекувавме дека он воопшто пробал да се спаси познавајќи го Андреа. Ова не е, да кажам, а една ситуација, една случка каде што тој можеби ја покажал својата храброст. Значи низ текот на годините тој во многу наврати а се однесувал така и некако животот го гледаше како еден предизвик. Значи имаше една а мислава и за мене е чест совет. а којшто честопати знаеше да ми го сподели, а гласеше вака на животот мора да му се пркоси и таа мисла а ден денеска ми зуи глава и ми е да кажам една водиља понатаму во животот дека морам да продолжам по неговите стапки. Значи ја чувствувам таа одговорност дека мора да продолжам. А во однос на тоа дали он спасувал животи, дали не спасувал, а тоа не можам да го кажам со сигурност. Веројатно луѓето коишто го виделе тоа сигурно е така. Она што од скоро го осознав е дека самиот тој бил пронајден дури во дискотеката на крај каде што се борел да го изгасне пожарот. Значи он воопшто не ни размислувал дека треба да излезе. Значи воопшто не размислувал на себе. Тоа личи на Андреј? >> Да. Да. Тоа е својствено за него. >> Многу неблагодарно прашање. Ве прави горда или ве прави тажно? Од една страна ако излегол ќе се спасел, ќе бил надвор сега моментално ќе бил со вас. Од друга страна барем се обидел и никого не оставил на цедило, се обидел да спаси животи и веројатно со тоа делување секој еден таму, таму имаше и друго лице коешто исто загина, мислам дека Карадаковски ако не се лажам, којшто гаснал пожар, не излегол надвор, но не успеал да се спаси, односно мислам дека загине во болница. Сеа да не импровизирам со информации. Видете, во исто време а таа гордост е да кажам на некое исто ниво како и тагата. Едното без другото во оваа ситуација не оди. А јас сум премногу горда на човекот којшто сум го имала во својот живот. А тажна сум зошто повеќе не е со нас. Меѓутоа, од друга страна сум благодарна што сум имала прилика да бидам дел од неговиот живот и тоа од мојот. >> Што би им кажале на оние луѓе коишто го нарекуваат херој? Како еден од хероите коишто спасувале, како еден од хероите што еве не се откажале би рекол. А јас би сакала да ете да им порачам неговото дело и неговиот лик никогаш да не го заборават. бидејќи и самиот тој покрај сите да кажамте хуманитарни акции коишто ги имаше многу мал дел јавноста знае за нив. Значи тој вон да кажам ете некои работни обврски што би се кажало имаше навика а да помага без разлика дали е тоа финансиски, без разлика дали е потребна поддршка некаква, без разлика дали треба да му се помогне на некој да се платат сметки, да се донесе мебел, можеби има некој болен во своето семејство. Дури и кога беше поплавата во Стајковци, тој и Панчо беа лицата коишто помагаа да се одглави некој од калта, помагаа да се спаси некој живот, а едноставно тоа го имаше како од внатре да го тераше. Да. Он не може да седимирен, да чувствува одговорност и должност да помогне. Едноставно не можеше да помине туку така покрај туѓа болка, покрај потреба некому да му се помогне. Многу често сум била сведок, не знам поминува покрај нас човек којшто се гледа дека нема, а и има многу луѓе коишто просат на улици за жал. Тој секогаш бил спремен, значи инстантно пакува од дома се што има дава. Дали има пари во џеб дава. Секогаш давал. Никогаш за себе не гледал. дури и во нашето семејство секогаш гледал мене и Јана да не стави на пијадестал и за нас да допринесе додека тој бил во позадина. А можеби јавноста ќе каже тоа е јавна личност. Значи >> тоа нема врска. >> Да, >> тоа нема врска затоа што има и лица коишто не ги познаваме во јавноста, многу помагаат, а има и такви коишто >> се јавност, но не чувствуваат потреба да помагаат. Но дали Наталија некогаш помислил дека токму ова ова оваа негова карактерна особина ќе го чини животот? А не би помислила никогаш. Меѓутоа откако се случи јас не бев изненадена. Некако последователно очекував дека ако не го направел тоа не би било тоа тој не би го да кажам окарактеризирувала таа негова одлука. Дури и имам доста слободно време да размислувам на таа тема што би било кога би било и да се спасил. Познавајќи го Андреа, мислам дека не би можел да премине преку тоа 60, преку 60 луѓе да загинат, а тој да е помеѓу живите. Едноставно мислам дека самиот тој би си го одзел животот. >> Денеска останаа песните од ДНК. Од денка не остана буквално ништо друго. >> За жал најголем дел од членовите на бендот го загубија животот. А имате храброст да пуштите песна? >> Сеуште не. >> Сеуште не. Ааа но се чувствувам убаво кога ќе слушнам дека луѓето ги слушаат нивните песни. Тоа е таа некоја гордост да кажам за ете и неговите достигнувања и тоа што успеал да остане приземје и покрај таа слава на некој начин, бидејќи знаеме дека денеска многу малку треба некој да го понесе славата и веќе самиот човек да се изобличи. >> Да. Но Андреј беше најнормален човек. Тој јас барем од тоа што јас го знам, од тоа што јас го познавам од естрада, Андреј беше >> да >> толку нормален што беше чудно како може да биде толку нормален. Посебно што ние имаме личности коишто не виделе ни се од слава веќе се чувствуваат така. Така. >> Колку естрадата ги држи моментално живи песните на ДНК? Колку е поддршка на Наталија? Колку е поддршка на Јана? >> Видете, јас ќе ви а напоменам еден момент пред а неколку месеци, т.е тоа беше многу брзо по трагедијата, се организираше марш во Скопје. А знаете и самите дека имавме поддршка од преку 10,000 граѓани коишто не поддржаа за тој марш. А бидејќи тој марш не е само за загинатите, туку маршот и сите маршеви коишто моментално се одржуваат и ќе се одржуваат во иднина без исклучок се за сите идни генерации. Значи пораката е таа да не се повтори. А помеѓу тие 10,000 луѓе јас не видов ниту еден естраден уметник. >> Ве повреди >> искрено да, бидејќи очекував барем некој да се појави во име на сите. А од која причина? Бидејќи утре може и на нив истото да им се случи. Верувајте дека во овој момент може на некој нешто да му се случи исто. апсолутно. >> Како се случи во Швајцарија? Кој би претпоставил дека во една таква земја ќе се случи слична трагедија, а не па во Македонија каде што гледаме дека ништо не функционира? >> Иначе беше многу поважно да се стават фотографии на социјалните мрежи. >> Па не знам, најверојатно има и еден друг момент. Дента кога се случуваше маршот дел од колегите од естрадата одржуваа настапи во Скопје дента. мислам немам никаква замерка за нивното делување и за нивното настапување. Меѓутоа мислам дека во овие моментите те како треба да сме сите солидарни како што сме солидарни со семејствата од Кочани без задршка. Значи жално е што делиме една иста приказна и жално е што на ваков начин се споивме. Меѓутоа, естрадата којашто не е од вчера. Повеќето од нив јаде исто како и ДНК што требаше оваа година да прослават 25 години кариера, така и останатите, дел од нив заедно биле од почетоците. Мислам дека можеа дадат некаква поддршка, меѓутоа за жал тоа не се случи. А >> исконтактиравте со некого? >> Исконтактиравте со некој од нив? >> Не, не. Јас сум исклучена тотално од јавниот живот. На некој начин тоа ни беше еден договор со мене и со Андреа дека едноставно јас не постојам. Да, јас сум Да. Приватноста ми беше пред се и на него исто. Меѓутоа не знам не знам како да го да го опишам целото тоа делување, меѓутоа мислам дека треба да се свестат. Ова не е апел за поддршка. Апсолутно не верувајте дека не ми е потребна мене лично никаква поддршка, туку е потребна за утре за нив, за нивните деца, за следните генерации коишто не дај боже може да ги задеси слична трагедија. Значи краткотрајно и краткорочно размислуваме. >> Па така ќе дојде. Да. Многу често изминативе месеци да речам се поставуваше прашањето во помали кругови на луѓе што правеа ДНК како правеа па ќе се потсетит на убавите моменти на неубавите на скандали. Не скандали овдека кај >> ДНК. Па секогаш кога ќе седнеме со колегите велиме па кој скандал ќе го извадиш од ДНК кажи еден. ќе извадиш текстови за помагање, за хуманост, ќе ја извадиш дури искреноста на Панчо којшто знаеше да биде многу поотпорен од Андреја со јавноста да каже коишто Андреја пример ги чуваше за вас, за дома. >> Да. >> А и сеа некако се наметнува прашањето ДНК очигледно не било само група, била некаква мисија. Па да, видете и со тие да кажам ете хуманитарни акции верувам дека сакале да ги разбудат и остатокот и од јавните личности и од естрадните уметници дека тие дела не треба да се заборава, дека треба да се помага на сите оние коишто се и социјално загрозени на било каков начин. Значи идејата беше и било тоа. Не беше идејата да се покажат. Никогаш не се покажувале во >> особено што Андреа имаше и паралелна работа. Тој не >> Па да >> секогаш работеше. >> Да, да, да. А целта беше таа. Меѓутоа за жал во денешно време тоа е една голема реткост. Меѓутоа, ете и откако се случи трагедијата, позитивно бев изненадена од приватните компании, позитивно бев изненадена од лица коишто се независни од било која институција коишто укажаа таква поддршка и кон нас ајде да кажам сопругите или членовите на поблиското семејство од бендот така и на родителите што во наша глава не постои поделба, туку сме ние едно големо семејство сега, а една голема благодарност што а дадоа се што беше да кажам ете во нивна моќ освен државата. >> Не ја гледате државата во целата приказна за поддршка. >> За жал гледам само обиди. Само обиди некако од самата држава очекував многу повеќе. посебно во вакви моменти, трагедии коишто никогаш не се случиле. Не говорам финансиски да не се разбереме погрешно. Меѓутоа ги одржи сеќавањата да се Да. Бидејќи имаше еден момент на самиот почеток каде што сите ние семејства добивме едни универзални писма и од претседателката и од премиерот коишто беа како да ви кажам проформа без никакво чувство во тоа писмо. Лично чувство. >> Значи институциите си продолжија по истиот пат. Па тоа е заклучокот на крајот. >> Некако субјективното субјективниот впечаток е дека како да се обидуваме побрзо да го заборавиме сето ова таму. Некои 63 лица загинале, ние тераме понатаму треба да се забавуваме. Животот за нас продолжува. Го делите истото мислење, истиот впечаток. >> Да. >> Доаѓаат летни одбори. Веројатно сите мислат која плажа и тоа е сосема и нормално веројатно и природно да биде така, но никој некако веќе нема голема врева, луѓе, правда, збор, ајде ништо повеќе од збор. >> Верувајте не најмалку што сакаме е да му го упропастиме денот на еден граѓанин. Не сакаме, ниту пак сакаме а да се чувствуваат депресивно. Можеби ние у некој даден момент сме тажни и депресивни со целата случка и трагедија што се случи. А меѓутоа мислам дека треба да постои една општа свест ааа и да се извлече една полка од целата трагедија за да не се повтори. Да, чувството е тоа. А мислам дека за вакви да кажам ете трагедии коишто не би сакала да се повторат треба да сме посплотени. Јас сум сигурна дека самата јавност може да се сплоти. >> Може и страните уметници. >> Апсолутно. Апсолутно. >> Но не го направе. >> Не сакам да звучам неблагодарно. Сум благодарна на секоја поддршка што ни е укажана, морална, финансиска, меѓутоа мислам дека можеме многу повеќе. Имаме многу примери низ историјава а коишто ни укажуваат на тоа дека треба да бидеме човечни, дека треба да бидеме хумани. Пред се треба да бидеме многу емпатични. Тоа се некои одлики коишто како поминува времето се поретко ги среќаваме помеѓу луѓето. Го забораваат ли Андреј неговите колеги? Многу е буквално прашањето. Неговите колеги. >> Тоа прашање мислам дека би требале кон нив да го упатите. А не би можела да кажам дали го забораваат или не, меѓутоа времето ќе покаже дали ќе го запамтат како човек. или ќе го запамт како колега, дали ќе го запамтат по неговите дела или по неговата да кажам а по неговата суштина каков бил како човек. >> Чувствувате дека Андреј ја доби почит каква што ја заслужуваше? >> А, видете, од јавноста можам да кажам дека да. А концертите коишто ги одржуваат и последниот поголем концерт којшто беше за 20 годишнината, не секој полни сала над 10,000 слушатели и гледачи. Андреја честопати ете во некој си приватен разговор ми имаше споделено како еден негов заклучок доколку некој не сака да те слуша дури и гратис да дадеш нема да дојде. Значи они беа многу слушани и ги слушаат буквално сите генерации од најмал до најстар и ги сакаат и мислам дека она што го препознаа кај нив е искреноста што ја имаа кон публиката, бидејќи тие не знае да глумат и не ни сакаа да глумат. А за јавноста да мислам дека дека ја добија почит и мислам дека таа почит ќе трае. А доколку говориме можеби за институциите тука ќе кажам изречно дека не. >> Потсетуваме на нашите поддржувачи. Се враќаме назад. гледавте претрес соландов поддржан од Пелистерка Јака нова Браво кафе нечер Дamлин Дема парк резиден Аутовелт Мобеликс сервис папас ресторан Дион се враќаме веднаш Се враќаме назад. Благодарност до сите коишто не помагаат сите овие три сезони, четврта сезона на пат. Она што сакам да ви го кажам дека може во ДAMливинг да најдете се она што ви е потребно за ваш уредување на вашиот ентериер. Така што ако барате ентериер од нула до реализација, тогаш тие ви се вистинскиот избор, затоа што ем ќе ви направат добри скици, ем ќе ви ги изберат вистинските бои, трендови и секако на крајот ќе го изработат мебелот. Е сега малку кусо околу она што јас го видов како коментар, благодарност до модераторите коишто го избришаа. А ајде вака, ајде не банализирајте со прашања коишто буквално не им е местото овде. Од кој аспект споменувате дали за пари свиреле таму ДНК професионално или за без пари? Во тој дел само ќе ве упатам отворете ја нивната Фејсбук страница којашто е сеуште активна. Ќе видите каде ДНК свиреле за пари, каде свиреле за без пари. во делот на прееска прочитав коментар па сеа истиот коментар од истата личност се повторува подолу затоа за прскалките она што јас сакам да го напоменам е дека Андреа никогаш не бил ниту осомничен ниту обвинет ниту во било кој дел од постапката била утврдена било каква вина така што прашања промискулитетни ниски и извинете ама и дебелни мислам дека вечерва нема да добијат внимание да не биде дека се избегнува Да, еве ви кажувам најотворено нема да биде поставено никогаш такво прашање затоа што мислам дека тоа напрово вистинската личност пред мене, а втора не им е местото во овој подкаст за оваа вечер. А судењата ги слушате и ги гледате од јавност суштински. А една година подоцна дали ќе излезе вистината на Виделина? Дали сме поблиску до вистината кога сме на оваа тема? >> Мм јас искрено се надевам дека ќе дојдеме сите до вистината. пред се јавноста, а бидејќи самиот случај будно се следи од нивна страна и тоа е во ред. А дали сме поблиску и кога би биле поблиску тоа да кажам кога би биле не би можела да кажам да ги следам будно сите случувања не присуствувам на рочиштата од одредени причини а меѓутоа сум упатена во секој детал како се движи целото судење и сум информирана за за секоја случка тоа >> така да >> а во Што највеќе верувате од сите тие известувања поврзани со пожарот, од сите тие да кажам сведочења во судницата? >> Ааа видете >> од една страна ги имате обвинетите коишто си имаат своја верзија, никој не е виновен за ништо нели, од друга страна имате сведоци, има фотографии, а колку што знам токму од вештачењето на јакната на Андреа или отфртени некои клучни детали во однос на задушувањето на Да. Да. Да, да, точно. А вака значи а не сум да кажам ете правник којшто може да одлучи дали е нешто доволно или не, меѓутоа а сакам да верувам дека обвинителството си ја врши работата најдобро што може. А верувам дека сите обвинети лица, обвинети осомничени лица, а има причина зошто се таму, а ние ќе чекаме да видиме како ќе се одвива целиот процес и истото тоа да се докаже. Значи оставам на некој начин на самите институции да си ја завршат својата работа. Јас во никој момент не сум, да кажам ниту упатила некаква критика, ниту јавно сум се изјаснила дека нешто не оди во добар правец, туку баш напротив ги охрабрувам да продолжат со својата работа, ги охрабрувам да не дозволат да влијае било каква личност или било која власт на нивната расуда или на нивниот доказ. Имате ли некаков впечаток дека се обидите се во насока да се покаже дека само ДНК се виновни за? >> Генерално сликата е таква. Да. Да. А јас верувам дека секој којшто е на таа обвинителна клупа а прави се што е во нивна моќ за да испадне да кажам обратното дејство дека не е виновен. А меѓутоа треба многу да се внимава кој се обвинува со име и со презиме и зошто се обвинува. А многу е неблагодарно за нас како семејства коишто сето тоа го слушаме и го читаме. Ние сите имаме деца дома коишто можеби ќе прочитаат дека нивниот татко, мајка, брат, сестра е обвинет за нешто коешто не е докажано сеуште. мислам болката којашто ние ја доживуваме, ја имаме и ќе не ќе не да кажам прати до крајот на животот ја прават да биде уште поголема без никакво чувство за емпатија. >> Она што моментално е како страв кај дел од родителите и семејствата е дека можеби правдата навистина и може да не дојде. Што е кај вас? Постои ли некој страв дека можеби правдата нема да дојде, можеби нема целосната вистина да излезе на виделина? >> Па ме плаши едното и другото, а и дека можеби вистината не би излегла на виделина и можеби дека процесот не би се завршил за брзо време. да признавам дека ги имам тие стравови, меѓутоа одлучувам сепак да верувам во во целиот процес и пак ќе се повторам, охрабрувам, ги охрабрувам институциите да си ја завршат својата работа. >> Обвинението веројатно сте го виделе, рековте не сте правник, но според вас дали ова обвинение е доволно за да се дојде до вистината? >> Сакам да верувам дека е доволно. Времето ќе покаже дали е доволно или не. А во детали не сакам да навлегувам нити можам да навлегувам, меѓутоа верувам дека обвинителството квалитетно си ја има завршено својата работа. Се надевам дека тоа е така. >> Институциите дали доволно сега ве почитуваат како семејство на на жртвите? Бидејќи колку што можевме да слушнеме од вашиот случај на почетокот тоа не да не ве почитувале туку ви напраиле тродупла траума. Видете, самите институции како институции генерално имаат многу мал слух општо за нас како граѓани, не само за семејствата коишто сме изгубиле нешто и а жално е што морам да кажам дека у многу ситуации самите трагаме по одговори, значи самите ги поврзуваме коцките и случаевите и многу често се случило да дојдеме ние до заклучок пред институцијата да дојде до заклучок заради тоа што сме 247 активни во овој случај бидејќи сите сите не тангира истио овој случај што би требало да е обратно >> од протестот на годишнината чинам беше >> да >> се обративте токму до институциите до пратениците ве слушнаа воопшто >> па не слушнаа организираа да кажам а една анкета којашто воопшто не се ни случи на некој начин. А тоа беше организирана една дебата колку што би можела да кажам и толку значи а некако уште еднашка се потврдува дека немаат слух за нашиот крикот би кажал за нашата така. Ако обвинителите бидат спроти вас, имате прашање некое да им поставите од неразјаснети околности, нешто што ви е останато во глава како >> работа којашто сеуште не е расчистена, а требало тие да расчистат како лица коишто ја водат истрагата, ја водеа. >> Ќе се повторам што би ги прашала. Можеби би ги прашала а дали самите тие се задоволни од квалитетот на истрагата, од квалитетот на обвинението. Пак ќе се повторам како што кажав ги охрабрувам да ја истераат целата истрага до крај во најбрз можен рок и најквалитетно. Меѓутоа самите треба да се претпоставувам свесни дека мора да истераат на тој начин. А во однос на дополнителни прашања во моментов конкретно нема. Меѓутоа претпоставувам дека како ќе тече целата истрага сигурно ќе се појават некои прашања, а се надевам дека ќе имаат одговор на истото. Како продолжи вашиот живот понатаму после таа кобрана ноќ? >> Како продолжува? Исто сигурно не продолжува, меѓутоа чувствувам една одговорност дека мора да продолжам понатаму, не само заради себе, туку заради моето семејство. А не е лесно, тоа ќе признаам. Значи, а сеуште се навикнуваме на новите околности, односно на таа загуба и дека едно лице повеќе не е помеѓу нас. А многу е тешко и искрено не би посакала на никој да му се случи истата трагедија што ни се случи на сите нас. >> Колку се зближивте со семејствата на другите жртви? >> Многу. многу не би можела никогаш да претпоставам дека со толку луѓе ќе се зближам, тоест ќе не зближи една ваква трагедија. А можам со сигурност да ви кажам дека секој од нив е посебен на свој начин. Секој од нив си има своја приказна којашто е исто толку болна. А и би сакала да бидам во нивна близина. додека ме држи мене здравјето и додека трае мојот живот и искрено ќе бидам многу ми значи нивната поддршка и многу ми значи тоа што заедно исплотено сме во целата оваа да кажам ете трагедија и што како да кажам среќна сум што моето семејство е проширено за едно големо семејство >> колку тежина носите и вие и тие >> многу големи тежина којашто никој не би можел да претпостави. Може да претпостави само некој којшто а доживеал слична да кажам загуба. Многу е тешко секое утро да се будиш и да продолжиш понатаму да ги извршуваш редовно своите обврски и да се однесуваш како се да е исто како претходно. >> Има денови кога гневот е поголем и од тагата. Сега повеќе не. Гневот некако повеќе ме држеше во првите пет-шест месеци. Бев гневна прво на самата себе заради тоа што дозволив да му се случи нешто вакво на мојот сопруг. А поради тоа што не бев да кажам у некои моменти упорна да се иселиме од оваа држава. А дури ми е чудно како во овој момент се враќаат граѓани, а не си заминуваат. Малку е контрадикторно. А и чувствувам некоја грижа на совест зошто тоа не сум го, да кажам притиснала у некои моменти. А меѓутоа сега веќе размислувам малку потрезвено веќе а да кажам ете некои работи ни се појасни. почисти и тој гнев некако успеав да го претопам во разбирање, во слушање и мислам дека е да кажам ете у овој момент може да биде многу по опасно да си гневен отколку да не си. >> Би дозволиле на Јана да остане во државава. >> Се размислува. Искрено се размислувам заради тоа што после оваа трагедија моето дете не живее повеќе во безбедна средина. Безбедноста е нешто што и Андреа секогаш го загрижуваше. Ако Андреа вечерва може да ве слушне, би имале нешто да му кажете? Би имало толку многу да му кажам, бидејќи така некако се разделивме недокажани. Би сакала да му упатам една благодарност заради тоа што не научи мене и Јана да бидеме многу јаки како личности, издржливи. многу вложуваше во моето знаење, ми помогна да го изградам мојот кариерен пат, а ми помогна да изградам една таква самодоверба, а и благодарение на него сум ова што сум денеска, благодарение на него и ова што е нашата ќерка. А за Андреа не постоеа луѓе, а да кажам не ги делеше луѓето по тоа какви се, како изгледаат. За него имаше една поделба само на добри и на лоши луѓе. и мислам дека за целото негово постоење и делување можат многу луѓе да говорат од сите националности заради тоа што ги има многу пријатели коишто ден денеска го почитуваат, ден денеска ни пишуваат, ден денеска како да кажам ни укажуваат на тоа дека се тука за нас и многу ми е драго што околу се би имал вистински пријател. Така да тоа е да кажам нешто што би сакала да му го кажам. Би сакала да му се заблагодарам на секој совет што ни го дал искрен а и за секој совет којшто несвесно не сум го прифатила дека бил во право. Има нешто што ви е особено криво? >> Криво ми е што пак ќе кажам се разделивме на таков начин несакајќи. >> Ја гледате и во Јана го гледате Андреј во карактерот. >> Да, да, да. во многу наврати и нејзиното однесување и нејзиното размислување, таа бунтовност, а искажување на свое мислење а неприфаќање на неправда, помагање а научена е и да не е згазнена мравка и ако има пајак во близина да го сочува пајакот и да го однесе на некое место што е погодно за него. Така да има многу работи коишто ги поседува од него, многу карактеристики и многу ми е драго што ја имам неа којашто ете и мене ме потсеќа да кажам ми дава до знаење дека Андреј е присутен тука со нас без разлика на се. >> Јана ќе порасне и сигурно ќе ве праша за нејзиниот татко. Што прво би кажале, што прво ви паѓа на памет дека треба веднаш да го знае, бидејќи светот е суров. >> Да. >> Јана е многу свесна за нејзиниот татко, бидејќи има 10 години, а не во смисла дека е свесна кој бил. Таа е свесна уште многу одамна, меѓутоа никогаш не сме го гледале Андреја како Андреј од ДНК или јавна личност, туку баш напротив. А меѓутоа што е она по што да кажам ете она би го паметела е сигурно по нивните дружби, сигурно по а неговото советување како да постапува, како да дели добро од лошо. сигурно ќе го памти по нивните патувања, сигурно ќе го памти по неговата храброст и да му пркоси на животот, бидејќи тоа и не научи и нас. Има по многу работи по што може да го памти. >> Му заметите, замерувате се извинувам на Андреј за нешто. >> Не, немам за што бидејќи до мене сум имала совршен сопатник. Имам уште едно прашање, ќе го поставам веднаш после рекламите. Гледавте претрес соландо поддржан од Пелистерка, Јака нова, Браво кафе, Goodчер, Dream Living Дема Паркденс, Аутовелт, Мобеликс Китрин сервис Папас, ресторан Дион. Се враќаме веднаш. А она што сакам да го напоменам е дека поддршка на претрес од пред некоја емисија, а најавено дека ќе биде долготрајна даваат и државна лотарија на Македонија. Она што ми е особено драго и чест е што јас од информациите што ги добивам, парите коишто се слеваат во нивната каса завршуваат и како донации по повеќе клиники, по повеќе институции. Така што верувам дека во наредниот период ќе инспирираме да помогнеме и на повеќе места каде што е тоа потребно токму преку лотарија и преку менаџментот на државна лотарија. Она што особено сакам да го кажам кога сме веќе кај музиката, кај ДНК и кај естрадата дека има низа на концерти коишто ќе ги има во наредниот период коишто ете ја живеат македонската музика. Имаше еден коментар дека на концертот на Елвер Мејкиќ и на Јован Иванов немало песна од Енка и мене навистина ми е жал, но можам да кажам дека имаше низа настани и на македонски и на странски ѕвезди каде што се даваше почит токму на сите жртви од Кочани. Дали ќе кажете дека се 63 и 64 а не знам како да ви кажам е ирелевантно. Да, точно. и самиот возач којшто загина после, односно почина после целодневна работа влегува како жртва во во сето ова. Ако мене ме прашате, официјалните бројки се 63 и затоа секогаш велиме 63 за да нема никакви да нема никакви забуни. Наталија, последното прашање ми е за што нема да престанете да се борите додека сте живи? >> Па едногласно ќе ви кажам дека нема да престанам да се борам за вистината и за правдата, а и не само за Андреа, туку и за сите жртви коишто беа дел од оваа трагедија. Тоа го должам на сите, го должам и на Андреа и мислам дека друга поисправна одлука и поисправен правец од ова нема. >> Има дополнително прашање со кое ќе завршам. Се однесува на тоа дали сте имале контакт со со Панчо додека тој беше во болница. >> Не. Да појаснам само за јавноста. Не ни колку што јас знам пак ќе кажам не ни бил во состојба да може да комуницира преку телефон и колку што јас знам контактите биле со лицата коишто го посетувале непосредно. Наталија благодарност прво за храброста што бевте вечерва тука. Благодарност и до моите претходни гости. Благодарам Кире Марија секако и Габи што ни направивте огромна чест и искрено се надевам дека ете а ќе помогнеме да дојдеме до самиот крај на на тоа што се нарекува рочишта, правда, судење ит натаму. Она што највеќе ви соштува и дека ќе ги добиете одговорите на сите прашања. >> Се надевам искрено и јас ви благодарам на поканата и се гледаме во некоја си да кажам подобра прилика. Се надевам, се надевам наскоро ете дека ќе има навистина причини за тоа. А на самиот крај можам да ви се заблагодарам на сите вас коишто бевте заедно со нас. Благодарам до сите модератори на каналот и благодарност на сите коментари коишто ги оставивте. Не заборавајте да стиснете лајк. Тоа не е само поддршка за нас, туку е буквално момент којшто овозможувате самата платформа да го генерира овој подкаст во а предложени на останати лица за да може оваа приказна да биде чуена иста како и сите претходни. А ви благодарам што сте заедно со нас секоја среда а искрено ми е чест што имам ваква публика. Поголем дел од вас искрено и ги познавам од коментари, од пишувања. Ви благодарам на сите критики и ајде да бидеме емпатични. Ете да бидеме малку повеќе емпатични затоа што некако се изгубивме во овој суров свет каде што све тече многу брзо и мислам дека не треба тоа да биде така. А до следното наше видување само сакам да ви порачам читате Скопје 1 и секако бидете во добро здравје.